denk mee

Armen betalen de energietransitie

Wat is een goed artikel? Een artikel dat mijn mening ondersteunt natuurlijk. Nou in elk geval, hier een heel goed artikel, dat naadloos aansluit bij mijn stukje eerder deze week. De boodschap is duidelijk: armen betalen meer voor de energietransitie dan rijken hoewel ze veel minder vervuilend gedrag vertonen en veel minder energie gebruiken.

De energietransitie kost ons nu jaarlijks 5 miljard euro en dat gaat oplopen tot 40 miljard euro in 2050. Tja als dat betekent dat ieders energierekening ook 8 keer zo hoog wordt, is dat behoorlijk dramatisch.

 

leef groen en goedkoop

Een vloerwisserhoes haak je van acryl

Afgelopen weekend heb ik in de trein en bus een vloerwisserhoes gehaakt. Niet dat ik wist hoe zo’n ding heet, maar de foto lijkt me duidelijk. Van acryl, want daar blijven alle poezenharen en stof prima aan hangen. Zo klaar, supergoedkoop, en vloerstoffen wordt een feestje!

oplappen

img_20170419_085311.jpgAcryl trekt fantastisch stof en haren aan. Dat is meestal een nadeel, wat iedereen met een acryltrui en poes weet. Gekochte goedkopere truien en vesten zijn vrijwel altijd van acryl. Maar je kunt er ook slim gebruik van maken!

Goedkoop breigaren is meestal acryl. Hier kun je allerlei huishouddingetjes van breien en haken. Sommige dingen zijn beter van katoen, andere van acryl:

  • acryl:
    • dingen waarmee je stof weghaalt: stofdoek, swifferding en vloerwisserhoes voor droog gebruik
    • afwassponsjes, zachte schuursponsjes: nat acryl schuurt en is na gebruik weer zo droog.
    • poetsdoekje: met een nat lapje van acryl poetst prima, het lijkt wel microvezel.
  • katoen:
    • ovenwant, pannenlap: nooit acryl bij warmte en vuur, altijd katoen!
    • handdoek, theedoek: katoen neemt goed vocht op.
    • vloerwisserhoes voor vochtig gebruik

Ik ben in een zwart-wit-grijze keukenbui, dus ik heb drie bollen dun acryl breigaren gekocht in die kleuren. Dat was een investering van 4 euro, samen. Daar…

View original post 267 woorden meer

denk mee

Weer een beroepsgroep weg: aspergesteker

Mijn vader was in dienst van de Barones van Twickel. Hij was cantor en hofcomponist. Je leest het goed: mijn vader ja, niet mijn betovergrootopa.

Ik lees in de Volkskrant van vandaag dat er weer een beroepsgroep op uitsterven staat: de aspergesteker. Met hulp van Wageningen Universiteit is daar een robot voor uitgevonden, die 60 tot 75 werknemers vervangt.

En wat gaan die werknemers dan doen?

 

 

 

 

denk mee

Nieuwe tweedeling ligt op de loer

Marine le Pen en Macron zijn beiden door. Wow, de wereld schudt, of zijn we dit over twintig jaar weer vergeten?

Ik ben ook politicus, een heel kleintje, lokaal. Deze week was het belangrijkste nieuws voor mij dat de armen de rekening betalen van de energietransitie. Dat subsidies voor zonnepanelen en andere energieopwekkende en -besparende maatregelen grotendeels terecht komen bij de rijken. Wat logisch is, want ten eerste krijg je alleen subsidie als je zelf nog veel meer geld investeert.  En rijken zijn in het algemeen beter op de hoogte van de regels en hoe het systeem werkt. Logisch, maar ik vind het superzorgelijk.

En dat is dus precies waar ik mee bezig ben: hoe krijg je de grote massa op de duurzame weg? Dat zie ik als DE uitdaging voor de lokale politiek, zeker voor mijn partij de PvdA.

Armen rijden in oude energieslurpende auto’s die immers goedkoper zijn dan de Tesla. Wonen in slecht geïsoleerde huizen, of omdat ze isolatie zelf niet kunnen betalen, of omdat huurbazen niet investeren in hun huizen of omdat huurders dat zelf niet willen omdat de huur dan omhoog gaat. Hebben energieslurpende apparaten die immers goedkoper zijn dan zuinige apparaten. En zo hebben armen inmiddels in verhouding hogere energierekeningen dan rijken. Of zelfs ook in absolute zin want steeds meer dure huizen worden nulopdemeter.

Er ontstaat er een nieuwe tweedeling. De tweedeling tussen de kopgroep in de Tour die de aandacht heeft van de media en fondsen binnenhaalt en door bedrijven gesteund wordt. En het peloton dat voortjakkert zonder steun en probeert de route uit te rijden maar achterop raakt.

De kopgroep redt zich wel. Ze hebben zelf het geld om zich voor te bereiden op de energietransitie zodat ze straks klaar zijn als we van het gas loskoppelen. Meer en meer worden dure huizen gebouwd zonder gas, bestaande huizen verbouwd, met warmtepomp, zonnepanelen, palletkachels. Hun energierekening wordt lager en lager, tot nulopdemeter aan toe. Ze rijden elektrisch en kopen AAAA apparaten. Fantastisch natuurlijk.

Ik maak me zorgen om het peloton. Daarvoor is de overheid namelijk wel verantwoordelijk. Energiezuinig bouwen verplichten, energieslurpende apparaten verbieden. Zorgen dat subsidies niet naar miljoenenvillas gaan, maar naar huurwoningen en goedkope koopwoningen, studentenkamers, bejaardenappartementen etc. Geen geld naar grensverleggende prestigeprojecten, maar doeltreffende oplossingen voor janenalleman.

Leuk die subsidie op zonnepanelen, maar zolang de meesten ook met subsidie de aanschaf nog steeds niet kunnen betalen, is dat een subsidie voor de rijken. Net als de hypotheekrenteaftrek, minder bijtelling bij elektrisch rijden. Dat moet dus anders.

Goede ideeën? Ik lees ze graag!

thuis bij mij

Minder: er moet nog meer weg

Er moet echt nog meer weg. Hoe vol moet het hier tot vorig jaar geweest zijn, ik heb al zoveel weggedaan. Maar er moet nog meer weg.

Moeder kwam dus logeren met Pasen, en uiteraard had ik dat goed voorbereid. Haar logeerkamer zag er perfect uit, er stond zelfs een bloemetje op tafel. Ze heeft het heerlijk gehad en wil vaker een paar nachten blijven. Helemaal leuk natuurlijk.

Maar als ze er niet is, staat die kamer niet doelloos te wachten. Het is onze spelletjeskamer, Zoon2 slaapt daar regelmatig en ik gebruik hem voor werkoverleg. En er sluipen spullen naar binnen. Ik weet niet hoe die dat doen. Dat zijn dan spullen die ik even verplaats, even daar neerzet en daar staan ze dan te nietsen.

Die spullen moesten dus voor Moeder kwam de grote logeerkamer uit en konden wel zolang in de kleine logeerkamer ernaast. Maar met Pasen was ook Zoon2 thuis en nog een weekendlogee, dus die kleine logeerkamer was een beetje vol met overbodige spullen die geen plek hebben, Zoon2 en weekendlogee met zooi, en met de spullen die daar altijd staan te wachten op betere tijden.

Dit schiet niet op zo. Ik wil twee goede logeerkamers, en niet twee kamers waarvan ik de hele tijd de zooi heen en weer sjouw. Als ik had geweten dat Zoon2 en weekendlogee waren gekomen, had ik de zooi in mijn eigen slaapkamer gezet. Alles voor het plaatje he.

Nu iedereen weer weg is en de dagelijkse gang weer zijn gang gaat, zoek ik alles zorgvuldig en uiteindelijk bestaat het stapeltje dat weg kan uit vijf tijdschriften en twee schilderijen (categorie zigeunerin-met-traan uit een voorbije gekke verzameling van Zoon1). Dit schiet dus echt niet op.

Zucht steun, ik word zo moe van mezelf. Waarom lukt het me niet om gewoon de hele zooi in grote zakken te stouwen en weg te brengen.

denk mee

De ingewikkelde oorlog van Angola

Deel acht in de serie over hoe mijn leven in De Tropen mij definitief veranderd heeft. Nu over oorlog en vluchtelingen.

Ik heb drie jaar in Angola gewoond en gewerkt, en dat was toen een oorlogsland. Een gore oorlog met een miljoen doden die tientallen jaren heeft geduurd. Ik werkte voor Care en mijn taak was om vluchtelingenkampen van drinkwater te voorzien. Ik schat dat in die kampen in mijn gebied 500.000 Angolese vluchtelingen woonden.

De herinneringen schieten weer door me heen. Zo snel kan ik niet typen hoor. En dit wordt lastig, want ik heb hier een trauma aan overgehouden, dus dan begin ik te zweten en trillen en dan is de fijne dag voorbij.

Herinneringen aan een kapotgeschoten stadje met 240.000 vluchtelingen, vooral vrouwen en kinderen, zonder enige steun, bijstand, uitkering, basisinkomen. Geen mogelijkheid tot moestuintje of bedrijfje. En in diezelfde plaats een tientalduizend militairen die de waterkrachtcentrale verdedigden, vooral mannen ja. Waar zouden die vrouwen van leven?

Herinneringen aan een boom met lange takken en veel schaduw waaronder een paar honderd vluchtelingen zich verzameld hadden. Ze hadden de overkant bereikt, langs mijnenvelden en door ongastvrije bossen. Ze hadden onderweg familieleden verloren, maar zij hadden het gehaald. Moeders zaten te zitten. Kinderen keken met lege ogen voor zich uit. Ik zorg dat er vrachtwagens met water heen en weer gingen rijden.

Herinneringen aan een lange colonne vrachtwagens en terreinwagens, van die luxe waarvan hier wordt gezegd dat het schandalig is dat we erin rijden, wat een luxepaarden zijn wij toch, uren en uren en uren , was het twee of drie dagen? Stapvoets rijden achter de mijnenveger aan op weg naar een stad die bevrijd zou zijn. Uitstappen was eng, want buiten de breedte van de mijnenveger moet je niet komen. Dus als ik naar de wc moest (en ik ben ook maar een mens), plasje of poepje, kon ik of achter de auto gaan zitten zodat niet mijn eigen mensen me zagen maar wel die in de wagen achter ons, of voor onze auto. Ik koos altijd voor het eerste, en dat deed iedereen en daar had je het dus nooit over. Ik heb heel wat VIPs op de grond zien zitten poepen. En zij mij.

Wat was dat ook al weer voor een oorlog? In elk geval niet de mijne, en ik vroeg mezelf vaak af wat ik daar deed. Liever was ik bij mijn gezin, lekker spelen en knutselen met mijn drie Zoons. Maar ik had een baan ver weg in oorlogsland. Waar ik 150% van een goed salaris voor kreeg vanwege het hoge risico. Waarom deed ik dit?

Op zulke tochten werd me vaak uitgelegd hoe ingewikkeld die oorlog was. Ik begreep het nooit, en wilde het ook niet begrijpen. Het was in mijn ogen een onzinoorlog tussen twee volken die hetzelfde land deelden. Tussen twee mannen die allebei president wilden zijn. en die ene was het en die andere niet. Twee mannen, de ander (Savimbi) met tientallen vrouwen en nog veel meer kinderen, en de een, de echte president (Dos Santos), een van de rijkste mannen in Afrika. Onder andere omdat BP hem voor oliesuccessierechten elke dag een miljoen dollar toeschoof.

De ene, ‘onze’, kant had olie, de andere kant had goud en diamanten. Zoveel diamanten, dat een serveerster ergens in een restaurantje in een dorp ergens onderweg ver van de wereld me een zak liet zien die ze had meegenomen op haar tocht naar onze veilige kant. Dat zijn de enige zeker-echte diamanten die ik ooit in mijn leven heb gezien. Het moeten er tientallen geweest zijn, het was een jutezakje vol. Ze kon er niets mee, iedereen had diamanten zei ze.

Eieren niet, die had niemand meer, die werden geïmporteerd uit Namibië, tien uur rijden verderop, want de kippen waren opgegeten. Wilde dieren waren er ook niet meer, allemaal op. We leefden op mais, tomaten, uien en groene blaadjes die we manmoedig spinazie noemden. Rond het politiebureau lagen mijnen, want prikkeldraad was ook op. Ook telefoonpalen en elektriciteitspalen waren ommijnd. En overheidsgebouwen, waterkrachtcentrales, alles eigenlijk. Glas was er ook niet, huizen hadden geen ruiten meer, ook mijn kantoor de eerste maanden niet. Het luchtte lekker door.

Ongelimiteerd geld voor een gore oorlog. Maar normale dingen, niets. Alles was stuk, op, kapotgeschoten.

Zo nu en dan was er in de stad waar ik woonde met mijn gezin een razzia. Dan reed er een vrachtwagen door de armere wijken en die pakte alles op wat jong en mannelijk was en twee armen en benen had. De vrachtwagen recruteerde soms voor de ene, soms voor de andere kant. De opgepakten werden soldaat voor een van beide kanten en met hun leven was het gedaan. Ze kwamen terug na hun diensttijd van meen ik 12 jaar of als ze een been eraf hadden, dan werden ze bedelaar. Daarvan zaten er duizenden in het centrum op de grond. Een collega had inderdaad zijn hele diensttijd uitgezeten, maar had geen stoere verhalen daarover zoals oudere mannen hier. Lege ogen, traumas, verdriet.

Op een dag was de andere man, Savimbi dus, dood. De volgende dag lag er een staakt het vuren. Niets geen ingewikkelde oorlog, gewoon twee jaloerse mannen die een miljoen doden op hun geweten hebben.

 

thuis bij mij

Nog een linkje naar goed blog

Alweer zo’n goed blog vol fijne stukjes. Lezen hoor!

Eigenwijzehuisje

Man en ik keken gister avond (een deel van) de documentaire Minimalism (te vinden op N.etflix). Super interessant, vooral het achtergrondgedeelte. Ook kregen we een doorkijkje in de woningen van de twee mannen. Oei. Nee. Dat is toch niks voor ons hoor. Er stond een tafel, stoelen en een kastje. En dat was het dan ook wel. Ik houd van gezelligheid. Van een vrolijk geblokt tafelkleed op tafel als we eten (niet daarbuiten want katten=haren en modderpootjes 🙂 ). En kringlopen is mijn hobby, op jacht naar vintage.

Toch houden wij ook weer niet van een vol huis, overbodige spullen, consumeren. We proberen alleen in huis te hebben wat we echt mooi vinden, wat nut heeft, wat praktisch is. We kopen vrijwel alles tweedehands, of gaan voor een goede aankoop; liever iets meer geld uitgeven aan iets wat jaren meegaat dan minder uitgeven aan iets wat met twee jaar kapot…

View original post 493 woorden meer