thuis

Een tuinborder vol nuttige planten

De natte strooiselruigte: wat een mooi woord, strooiselruigte. Een g voor een t schrijf je als ch, toch??? Zijn er meer woorden met een g voor een t? ligt en zegt . Nog meer?, en dan het liefst een zelfstandig naamwoord. graagte,

In elk geval: de natte strooiselruigte is de border in de Nederlandse natuur die nu begint te bloeien. Het manshoge woud van hoog opgaande zomerbloeiers die elkaar bevechten om licht, met een kleurige pluim of scherm bovenin. Vanuit de trein zie je kilometers strooiselruigte vol wilgenroosje, guldenroede, berenklauw. Uiteraard zie je meer verscheidenheid aan planten als je even uit zou kunnen stappen.

De strooiselruigte groeit in de volle zon op vochtige grond. Bijvoorbeeld in plaats van een rietveld dat niet meer gemaaid wordt, langs een kanaal of wetering of dus langs de sloot onder langs de spoordijk. Het zijn vaste planten die afsterven in de herfst waarna ze overwinteren met een wortelrozet of iets dergelijks laag-bij-de-gronds. Dat betekent dat er een dikke laag organisch materiaal op de bodem ligt die snel mineraliseert tot vruchtbare aarde.

De border in een siertuin vol vaste planten die bloeien in de zomer is de door de mens gemaakte strooiselruigte. Het nodige vocht moet dan soms met een sproeier of een tuinslang worden toegevoegd, want dit type begroeiing haat droogte. Veel eetbare planten vindt je hier niet helaas, wel wat geneeskrachtige kruiden en kruiden waarmee je thee zou kunnen maken. En een oneindige keus aan bloemen voor in kleurige zomerboeketten.

In elk geval, hier een plantenlijst vol inheemse vaste planten die groeien in vruchtbare vochtige aarde in de zon. De gekozen planten zijn nuttig voor de mens, hoewel niet zo nuttig in de keuken, maar vooral nuttig voor dieren omdat een bloeiende strooiselruigte het paradijs is voor vlinders, bijen en andere insecten.

 

thuis

Eetbare border in de schaduw

Een beuken-eikenbos of voedselrijke grond lijkt van nature al op een voedselbos. In dit bos groeien veel eetbare planten, en daar kunnen we goed gebruik van maken bij het maken van een eetbare schaduwtuin. Niet alles wat we laten groeien hoeft voor ons eetbaar te zijn, ook vlinderplanten en bijenplanten en planten met bessen voor vogels laten we ook graag groeien. Ook passen we in zo’n voedselbos zonder moeite de zeven plantenlagen toe.  Dus bij het maken van een plan voor een border vol eetbare planten in een schaduwtuin onder een grote eikenboom, laten we ons leiden door dit natuurlijke bos.

permagroen

Kunnen jullie me helpen met een border vol eetbare planten?

Het is een eenvoudige vraag en het uiteindelijke beplantingsplan ziet er ook eenvoudig uit. maar daar gaat een gestructureerd ontwerpproces aan vooraf, en dat bestaat uit de volgende stappen:

1 omgevingsfactoren

De border ligt in een beschutte hoek van een schaduwtuin onder een grote eik en vlier. We maken een basiskaart met daarop het noorden en aanwezige muren. Door de muren is wind geen factor. Links van de border is het terras dat uitkomt op de keuken. De muur rechts is van een schuur met een dakgoot. De muur aan de bovenkant van de tekening is de scheidingsmuur met een openbaar voetpad naar de achterkant van de huizen.

2 het natuurlijke ecosysteem

In deze tuin wordt niet veel getuinierd: de plantengroei bestaat uit natuurlijke plantengroei, anderen zouden het onkruid noemen, dat in toom wordt gehouden. Er groeit vooral Braam, Robertskruid…

View original post 939 woorden meer

thuis

Hoepelen, huppelen, touwtje springen

Nou dat hoelahoepelen is wel een dingetje hoor, jee wat zwaar. Ik had er eigenlijk voor het eerst over gelezen bij Huisvlijt, in een tussenzinnetje, zoiets als  ‘en dan 20 minuten per dag hoelahoepen’ schreef ze. Nu mijn eettafel in de tuin staat en de eetkamer dus leeg is, kan ik binnen hoelahoepen. Ik heb een echte gekocht, van 1,2 kg met foam eromheen en met massageribbels. Nou, loodzwaar hoor, wat een topsport. De eerste keer valt mee, is dat alles dacht ik, maar de derde keer is loodzwaar. 

Nee, helaas heb ik nog geen wespentaille. Nog even doorhoepelen dus.

Zo’n hoelahoep is best duur, veel duurder dan een speelgoedding. Maar als je dan bedenkt dat hij ongeveer een maandbedrag sportschool kost, is het dus gewoon een heel goede goedkope investering. Ik heb nu een yogamat, een springtouw, een skippiebal en een hoelahoep. Touwtje springen vind ik erg leuk, maar ik snap werkelijk niet dat ik dat als kind gewoon uren kon volhouden. Was ik als kind nooit moe? Ik huppelde altijd naar school, ik herinner me nog goed dat ik me een keer realiseerde dat volwassenen langzaam lopen. Ik liep nooit langzaam, nooit, ik wist niet dat dat kon zeg maar. Huppelen, hinkelen, touwtje springen, hoepelen: buiten was bewegen. 

Vroeger…. Even mijmeren hoor.

Kan dat weer? Hmm, ik ga nu, het is kwart voor twaalf s avonds laat, nog even op straat touwtje springen. Lekker na zo’n eindeloze zitdag.

thuis

Minder: eetkamertafel in de tuin

Na het ineenzijgen van mijn tuintafel was er nog geen nieuwe gekomen. Ik zit eigenlijk nooit aan een tafel in de tuin. Mijn kop koffie zet ik wel op een krukje naast de stoel. Eten doe ik nooit aan tafel, ook binnen niet.

Om samen met een collega aan een paar plannen te werken in de Warme Tijd van vorige week, had ik de eetkamertafel in de tuin gezet. Lekker in de schaduw, koel en fris. We hebben dagenlang heerlijk samen gewerkt.

Maar gisteren kwam de hemel naar beneden. En toch staat die tafel nog steeds in de tuin, nu met een zeiltje erover. Het is een houten tafel van de Emmaus, ik heb er tien jaar geleden tien euro voor betaald (een euro per jaar!) en hij had nog nooit eerder regen gezien.

Tja daar zit ik nu niet aan te werken zoals je begrijpt, want het is buiten nat. Ik had die tafel daar veel eerder moeten zetten, aan het begin van de droogte en niet in de laatste week. En zo hobbelen we verder in het leven, van vergis naar fout en daartussen een beetje genieten om wat goed gaat.

Maar toch…. laat ik de tafel buiten staan. Want de eetkamer is nu net een feestzaal: leeg, met een paar stoelen  en kastjes tegen de muur. Wow, heerlijk! Ik heb de lamp omhoog gedaan met een tiewrap (hoe konden we vroeger leven zonder tiewraps?) en dus kan ik nu yoga doen zonder eerst ruimte te moeten maken. Zou dit het moment zijn om dagelijks yoga vol te houden? In de winter zal ik dit niks vinden en wil ik warmte en gezelligheid, maar nu in de zomer geeft de lege eetkamer echt een vakantiesfeer.

Ik heb van plezier een hoelahoep besteld.

thuis

Pinksteren: terreinwacht bij het NIVON

logo-nivon-weg-def1Ben jij de kampwacht? vroeg een jongetje. Beheerder, terreinwacht: alles is me best, maar kampwacht heeft een bijsmaak. Hoe komt dat jongetje aan dat woord?

In elk geval, het was weer heerlijk. Vorig jaar heb ik ook al uitgebreid geblogd over het Nivon, en hier en hier, en over Lettelbert en over hoe leuk het is om terreinwacht te zijn.

Nivon is een heerlijke vereniging: groen, duurzaam en eenvoudig. Met een geweldige geschiedenis, en ik word warm als ik daarover lees. Ben jij daar gevoelig voor? Ik heb even geen zin om goed geordend lange stukken te schrijven (ik zit nog even in de terug-van-vakantie-modus, en dat is voor mij altijd een dag lege startmotor), maar lees over het AJC en de eerste jaren van het Nivon en kom thuis in de armen van de rode arbeidersvereniging vol idealen van verheffing.

Zoals zovele verenigingen kampt ook het Nivon met vergrijzing. Hoewel ze net een eerste prijs hebben gewonnen met hun plan van verjonging. Wow, dat Nivon, nooit gedacht. Een interview met de oprichtster van Nivonjong, lezen hoor, je word meteen enthousiast. Ik altans.

Ken jij iemand die geschikt is voor terreinwacht? Geef hem of haar die tip. Iemand die alleen is, het niet leuk vind om in zijn eentje op vakantie te gaan maar wel behoefte heeft aan een praatje. Die het leuk vindt om campingbeheerder te spelen, bootjes te verhuren, misschien een kampvuurtje te stoken en daar sterke verhalen bij te vertellen. Die graag wat doet en daarvan geniet.

Want op elke camping zie ik ze wel zitten, vooral mannen in hun eentje voor een tent, eindeloos zitten en in hun eentje koffie drinken en de krant lezen. Niet mannen die daarvan genieten, want die zijn er uiteraard ook genoeg en die kunnen beter geen terreinwacht worden, maar mannen die er verloren bij zitten, die veel liever samen waren gegaan, en niet weten hoe je een praatje aanknoopt. En dan komen ze bij het kampvuur wat wij elke avond opzetten, en wow wat een leuk mens.

Een terreinwacht heeft namelijk een functie, je bent niet verloren, je wordt aangesproken, je moet dingetjes doen. En terwijl je rustig een beetje bezig bent, ben je lekker buiten.

Het NIVON  is ook op zoek naar mensen die deze zomer willen meedoen met kampen voor asielzoekersgezinnen. Daar komen vrouwen en kinderen bij elkaar. Geloof me, je hebt de week van het jaar.

Het is niet uitsluitend geschikt voor allenigen hoor, ik bijvoorbeeld was helemaal niet alleen, maar samen met een collega. Hij deed het voor het eerst, en vroeg op de terugreis of we dit jaar nog een weekje mogen. Dat gaan we dus regelen.

 

 

leef groen en goedkoop

Terreinwacht bij het NIVON

 

Dit Pinksterweekend ben ik weer terreinwacht in Lettelbert, de Nivoncamping in Groningen. Dat is leuk!

Terreinwachtje spelen is een fijne manier om goedkoop nog eens ergens te komen. Het NIVON is bovendien een heerlijke club met prachtige campings en huizen op de mooiste plekjes van ons land. Naast het administratieve werk met computer, kassa en pinapparaat, houdt het werk in: mensen zich thuis laten voelen. Een onervaren moeder met vier meiden helpen met het aanmaken van BBQ en vuurtje, zodat ze terug kan kijken op een geslaagd verjaardagsuitje. Een gezin voorzien van tafel en stoelen. ’s Avonds kampvuur aanmaken. Nou ja, dat soort werk. En genieten van het zonnetje voor de blokhut annex kantoor, want als terreinwacht kun je natuurlijk niet zomaar weg.

Even het volgende stukje lezen:

Ontstaan van het Nivon

Het Instituut voor Arbeidersontwikkeling (IvAO) werd op 16 November 1924 opgericht. Vormgevers waren Koos Vorrink en Piet Voogd. Het voorbeeld was de in 1918 opgerichte AJC, die voor de opleiding van jongeren was bedoeld. De ouderen wilden dat ook wel en zo ontstond de IvAO. Bovendien hadden de vakbond en de SDAP een enorme behoefte een getrainde en geschoolde kaderleden. De IvAO kwam ook voort uit de SDAP (voorloper PvdA) en NVV (Vakbond). Het doel was arbeidersontwikkeling (Instituut voor arbeidersontwikkeling!) er kwamen dan ook snel scholen en onderwijsopleidingen. De meeste mensen hadden toen slechts lagere school!)In 1928 kwam daar de NARV bij. De Nederlandse Arbeiders Reis Vereniging (daar is de link met vakanties en huizen).  En in 1928 werd het eerste Nederlandse natuurvriendenhuis opgericht: Krikkenhaar.Later kwamen daar nog het beheer van de lange afstandwandelpaden bij, met uitgave van bijbehorende gidsen zoals het Pieterpad, Drenthepad en vele andere.

Dat is de geschiedenis van het NIVON in het kort. Nu heeft het NIVON prachtige natuurcampings en natuurvriendenhuizen op de mooiste plekjes van Nederland waar de grond vroeger goedkoop was, op de hei, in het bos, in het veen en andere waardeloze gronden. Het NIVON organiseert cursussen, vakanties. Maar wie kent het NIVON? Als iemand het NIVON al kent, is dat van de langeafstandspaden zoals het Pieterpad. “Oh, ik dacht dat de NS dat deed” hoor ik ook vaak.

NIVONcamping Lettelbert in Groningen is een prachtige kleine natuurcamping. Het NIVON is nog steeds een grote vereniging, maar vergrijzend. Welke jonge groep past bij het NIVON? Er is een grote jonge groep die terug-naar-de-natuur en op-zoek-naar-zichzelf wil, yoga in de natuur, speksteensnijden en mandala-schilderen. Die de Happinez en de Flow lezen. Maar velen van hen willen wel luxe, een eigen badkamer op de kamer en niet zoals in de NIVONhuizen met een gezamenlijke badkamer op de gang.

De NIVONcamping Lettelbert is niet hip-gestyled, maar eenvoudig en groen. Niet hip-groen maar echt groen. Met douches op zonne-energie en afvalscheiding in 5 bakken. We maken ’s avonds een houtvuur met zijn allen.

Het NIVON hoort helemaal bij mij. Zo uniek ben ik toch niet, wie van jullie kampeert wel eens bij het NIVON?

Ja ik weet het, dit stukje is uit 2015, maar gerestyled. Hippe ik.

thuis

Puinzooi in de keuken

Zelden zo’n zooi in mijn keuken gezien als gisteravond. Zoon3 had gekookt, blijkbaar was er iets misgegaan, want er stond een grote teil en er lagen her en der natte keukendoekjes. Het eten was heerlijk, dus je hoort mij niet klagen. Ik vind het super dat hij uit zichzelf kookt als ik de hele dag werk.

Ik wilde deze week mijn keuken schilderen: al het houtwerk oudgeel (de kleur van overbekende tegeltjes uit hele ouderwetse wc’s zoals die van mij), en niet zoals nu deels oudgeel – okergeel- rood- wit – mauve. Mooie kleuren hoor, maar wel een beetje een soepzootje. Geen minimalisme in mijn kleurenpalet. Maar goed, ik moest dit toch schilderen, en dan is één pot verf wel zo makkelijk. Ik was net begonnen met ruimte maken en had mijn eerste plankje geschilderd toen ik gebeld werd of ik een dag kon invallen.

Altijd natuurlijk.

Dus nu is een kast van de muur af getrokken, liggen er kranten, kwasten, pot verf en schuurpapier op de vloer, staat de inhoud van een kast op het werkblad. Daartussendoor, gewoon door een beetje ruimte te schuiven, heeft Zoon3 gekookt maar niet afgewassen en is er dus iets gebeurd waardoor er een teil en een tiental keukendoekjes nodig waren.

Gisteravond werd ik gebeld of ik nog een dag kon invallen. Ja natuurlijk. Ik heb heerlijk gefietst en pas nu ik dit typ (en wacht op de eerste klant, ik doe baliewerk) denk ik weer even aan mijn keuken.