Flexende klusjesmannen

Hij doet het weer! In deze laptop zit een nieuwe harde schijf. En net zoals bij andere klussen: dat lijkt een werkje van een paar minuten maar er komen altijd dingetjes bij kijken. Het toetsenbord was ineens anders gedefinieerd, zodat als ik een @ typte er een ” op het scherm stond. Ik snap waar ik dat moet zoeken, maar het vinden zou me een dag kosten en Zoon3 fixt dat in een minuut. Dank je wel!

Net in de Volkskrant een lang artikel gelezen over klussers, die nu jobbers heten, want dat is Engels dus moderner. Mensen met geld en zonder tijd die voor van alles en nog wat een klusser inhuren. Deur smeren, lamp indraaien, poster ophangen, haakje fixen: al die klusjes die blijven liggen in een druk huishouden van mensen die zelf geen zin hebben daar hun mini-vrijetijd aan te besteden. Ik snap het volledig: Zoon2 en 3 doen hier allerlei klusjes waar ik geen zin in heb. Zoals ik hun broeken fix, kook en de wc schoonmaak. Ieder zijn ding.

Maar: hoe zit het met de arbeidsvoorwaarden van die flexende klussers? Als ze ziek zijn, kunnen ze niet werken dus verdienen ze niets. Pensioen bouwen ze niet op. Als ze bij het fixen een vinger erafhakken, zijn ze dan verzekerd? (ik denk het niet) Dekt de inboedelverzekering de eventuele schade die deze klussers veroorzaken (ik denk het niet). Intussen zoeken de opdrachtgevers naar de allergoedkoopste, dus de prijzen per uur kelderen tot onder wat nog leuk is.

Voor een paar euro per uur onverzekerd klusjes fixen bij drukke tweeverdieners. En dan blij mogen zijn dat je wat hebt.

 

Advertenties

Thuiszorgorganisatie ontslaat 537 thuiszorgers

Koud word ik ervan: Thuiszorgorganisatie Verian onslaat 537 mensen. Want: Naar eigen zeggen heeft de organisatie te veel mensen met een te hoog loon in dienst.

Daar gaan we weer.

Zomer 2015 wilde Verian het salaris van de thuiszorgmedewerkers met 20% tot 30% verlagen. Alleen van de thuiszorgmedewerkers natuurlijk, niet van de directie en ander personeel. Terwijl thuiszorg is wat Verian doet, dus de thuiszorgers zijn het kapitaal van Verian; de rest is overhead. Als je dan toch bezuinigt op salarissen, doe dat dan bij de overhead.

Maar de salarisverlaging bij de thuiszorgers mocht niet van de rechter. Het was niet goed onderbouwd. Nu zijn we een half jaar verder, en worden 537 thuiszorgers ontslagen. Waren ze beter af geweest als toch het salaris met 20% was verlaagd? Nou nee, want dan hadden ze nu al een half jaar voor een hongerloontje gewerkt. En wie weet waren ze dan ook wel ontslagen. Waarna ze minder WW hadden gekregen, want dat wordt berekend naar je laatst verdiende loon.

Het is een oneerlijk dilemma. De gemeenten die thuiszorg inkopen moeten gewoon eerlijke tarieven hanteren. En de thuiszorgorganisaties moeten inschrijven met tarieven die redelijk zijn.

We zijn toch een van de rijkste landen ter wereld. Hoe kan dit nu weer?

Extra geld verdienen: 8 ervaringstips

Ik verdien mijn eigen geld zonder echte baan. Daarover heb ik op dit blog meerdere stukjes geschreven. Hier mijn eerdere stukjes met mijn ervaringen over deze bijverdiensten:

  1. Winkel op Etsy. Ik houd van knutselen en handwerken, en dan is Etsy een handige manier om wat spulletjes te verkopen. Ik word er niet rijk van, maar kan wel lekker met mijn hobby bezig zijn zonder dat het geld kost. Ik verdien hiermee 500 euro per jaar.
  2. Stembureaulid: Ik wilde me hiervoor aanmelden maar dat mag niet als politicus, dat zou lijken op beinvloeding. Het lijkt me geweldig leuk. Op een stembureau heb je een lange leuke dag waarvoor je goed wordt beloond. Je verdient ongeveer 150 euro per dag.
  3. Kerstpostbode. In december heeft de post heel wat te verstouwen en elk jaar worden daarvoor vele extra mensen ingezet. Het is wel zwaar werk. Dit jaar, zonder sneeuw, kou en ijzel, zou het een geweldig baantje zijn, maar ik heb me dit jaar niet aangemeld. Je kunt zo in december 1000 euro verdienen.
  4. Invalkracht: ik heb me bij twee bedrijven naar binnen gewerkt als invalkracht. Bij het ene bedrijf als receptioniste, bij het andere als telefoniste. Het moet een baantje zijn dat niet zomaar kan stilvallen als iemand ziek is, zoals leerkracht of receptioniste. Het liefst op fietsafstand van huis. De meeste uren draai ik in de zomerperiode en met de feestdagen in december. Mijn kerstvakantie vier ik in januari. Ik verdien hiermee 5000 euro per jaar.
  5. Via dat invalwerk heb ik na een aantal maanden wekelijks vaste uren gekregen, en sindsdien heb ik een heuze bijbaan. Ik verdien hiermee 2400 euro per jaar.
  6. Ik verhuur een kamer. Ik heb privacy in de badkamer opgegeven, maar er gezelligheid en geld voor teruggekregen. Hiermee verdien ik 2400 euro per jaar.
  7. Met mijn logeerkamer heb ik me aangemeld als  gastadres bij Vrienden op de Fiets. Dit levert niet veel op: naast leuke contacten en gezelligheid, zo’n 100 euro per jaar.
  8. Tekstschrijver: ik schrijf korte tekstjes voor bijvoorbeeld webwinkels. Dit vind ik geen leuk werk, en ik stop als ik in een maand 50 euro bij elkaar heb. Toch 600 euro per jaar

Flexflexflex leidt tot verpaupering

Ik werk flex. Invalwerk, nulurencontract, uitzendwerk. Daarnaast verhuur ik twee kamers, krijg nog wat alimentatie, laat mijn vermogen toenemen door te beleggen en krijg uiteraard mijn gemeenteraadsgeld. En tenslotte probeer ik geld te verdienen met mijn hobby’s, vandaar dat ik twee boekjes heb uitgegeven en ga ik binnenkort in een breiwinkel een cursus sokkenbreien geven. Sprokkelen dus.

Vastigheid, zekerheid? deels wel deels niet. Het verhuren van kamers gaat door als ik ziek ben, en dat geldt ook voor de raadsvergoeding en de alimentatie.
Pensioenopbouw? Nu niet, maar gelukkig vroeger wel en volgens mij hoef ik straks niet bedelend op straat te zitten.
Andere dingen die ik mis: interne cursussen die betaald worden door de werkegever, loopbaanbegeleiding, functioneringsgesprekken, bijscholingscursussen. Ik moet alles zelf organiseren en zelf betalen.

Het heeft zeker voordelen.
Ik geef weinig uit, zo min mogelijk en heb tijd en kans om dat zo te doen dat ik wel geniet. Het ligt absoluut aan mij dat winkels zo weinig verkopen.
Ik deel mijn eigen tijd in, zodat ik nu op maandagochtend thuis met een poes voor me en een kop koffie naast me dit blog zit te typen.
In een koud huis, dat wel, solidair met Groningen.

Maar er zijn er zovelen zoals ik. Steeds meer en als het aan de ondernemers en sommige liberale partijen ligt, zoals D66, GroenLinks en VVD, wordt het de norm. Flexflexflex en een leven lang leren. Eigen verantwoordelijkheid over je eigen leven, zelf kansen creëren. Hoppen van baantje naar contractje. Jouw schuld als het niet lukt.

Dit is de doodsteek voor de middenklasse. Ik zie om me heen dat die afglijdt. Gezinnen met steeds grotere problemen als een baan wegvalt. Jongeren die geen gezin meer kunnen opbouwen, geen huis kunnen kopen. Vijftigers die moe zijn van het hoppen, netwerken en opdrachtjes binnenhalen en snakken naar rust. Die steeds goedkoper gaan leven en zich onttrekken aan de samenleving. Een verpauperende middengroep, daaronder een morrende ondergroep en bovenaan uiteraard de geslaagden.

Ik heb dit in zoveel landen gezien en verzet me ertegen hier in Nederland. Ik ben overtuigd van de kracht van de sociaaldemocratie. De kracht van ons land was juist die middenklasse die het goed had. De economie draait op een middenklasse die geld heeft en uitgeeft. De staat draait op de middenklasse die gebruik maakt van voorzieningen en belasting betaalt. De samenleving draait op de middenklasse die lid is van sport- en culturele verenigingen, kerken, die vrijwilligerswerk doen en naar elkaar omkijken.

Een samenleving zonder middenklasse functioneert niet, die implodeert.

En wie het allemaal nog veel mooier heeft verwoord: lees de column van Martin Sommer in de Volkskrant van afgelopen zaterdag. Steengoed stuk.

Banen in Berlijn

Ik ben met Zoon3 enkele dagen naar Berlijn geweest, op bezoek bij Zoon1. Heerlijke stad en leuk om iets alleen met Zoon3 te doen. Nou ga ik niet Berlijn beschrijven, dat doen anderen al en veel beter. Ik ga jullie ook geen foto’s laten zien van de Brandenburger Tor, want als ik iets zinloos vind, is het wel foto’s maken van dingen die je in alle boeken ziet staan.
Ik vind het een bijzondere stad. De zo zichtbare geschiedenis van de twintigste eeuw: megalomane gebouwen die daar door de Nazis zijn neergezet en nu nog steeds in gebruik zijn, de alom aanwezigheid van de Muur en het verschil tussen West en Oost, de herinneringen aan de oorlog en holocaust.

Een ding viel me echt op: de vele baantjes die in Nederland verdwenen of geautomatiseerd zijn. Een man zit in een hokje op een metrostation en verkoopt zowaar nog kaartjes (oke, maar in één station, elders staan apparaten). Een vrouw in een museum neemt mijn jas aan en legt uit hoe de kluisjes werken. Iemand veegt de straat. Een vrouw zit in een kiosk op straat en verkoopt kranten. In een alternatief cultuurcentrum zit een conciërge in zijn kantoortje. Bij een uitzichtpunt bovenin een hotel beheert een vrouw een koffiehoek die hier allang vervangen zou zijn door een automaat.

Het geeft een prettige persoonlijke sfeer. Maar wie betaalt deze banen en kan dat echt uit?

Zou vrijwilligerswerk niet betaald moeten worden?

Minister Schultz wil dat Nederland proeftuin wordt voor experimenten met zelfrijdende autos. Weer een beroepsgroep die uitsterft: chauffeurs.

Minister Asscher stelde vorige week dat de automatisering veel banen gaat kosten, en prompt verschenen in de kranten cijfers over diverse beroepen die als eerste slachtoffer zijn.

En uiteraard verschenen ook de reacties van anderen die wijzen naar de geschiedenis: de industriele revolutie heeft geen banen gekost maar juist opgeleverd. Klopt. Maar de textielindustrie is wel uit Nederland weg omdat het elders goedkoper kan. En dat is de tendens van nu: het moet steeds goedkoper, en onze arbeid is duur.

Ik ben het met Asscher eens. Ik zie sinds 2008 overal efficientieslagen, en ik geloof niet dat als de crisis voorbij is, er ineens weer minder efficient gewerkt mag worden. Ik zie bedrijven vooral bezuinigingen op arbeid, mensen worden vervangen door computers.

Aan de andere kant komt er steeds meer werk bij, onbetaald werk. Zorgtaken bij ouderen, vrijwilligerswerk in een ziekenhuis, conciergetaken op scholen: werk dat eerst betaald werd wordt nu gratis gedaan. Ja, vooral door vrouwen. Nog even en er zitten een miljoen mensen in de bijstand die allemaal heel nuttig vrijwilligerswerk doen. Er is zoveel behoefte aan vrijwiligerswerk, en juist mensen zonder betaalde baan hebben daar tijd voor.

Dat is een kans! Vrijwilligerswerk zou betaald moeten worden, want het is te gek dat de hele samenleving de bijstand betaald voor iemand die in een ziekenhuis of school geweldig nuttig werk verricht. Dat moet anders kunnen.

Arbeid is veel te duur, en dat is raar want we willen er veel van: het is een kostbaar en zeer gewenst goed. De belasting op arbeid moet drastisch omlaag. En dat is geen VVD-geluid, want juist niet de hoge belastingschaal moet omlaag, maar de lage schalen. De lage schalen zijn de beroepsgroepen die geautomatiseerd, wegbezuinigd en naar goedkope landen verplaatst worden. We hebben niet meer arbeid op het niveau van management nodig maar juist op vloerniveau. Dus de lage belastingschalen moeten omlaag, zeker voor de werkgevers. Zodat het weer goedkoper wordt om een kassa te bemensen dan om er zelfkassa neer te zetten.

Waarom een werkloze zich verveelt

Ik had een paar dagen vrij maar de politiek gaat s avonds gewoon door. Wat doe ik dan de hele dag?
Mijn vader was componist en bij een paar vrije dagen – hij gaf les op een conservatorium – voelde hij steeds een groot geluksgevoel. Eindelijk tijd om te componeren, lezen, luisteren, schrijven, spelen.
Schrijvers, schilders, musici moeten zichzelf elke ochtend inspireren. Hetzelfde geldt voor huisvrouwen en -mannen, zelfstandigen die op zoek moeten naar of bezig zijn met opdrachten, studenten en werklozen. Dat lukt natuurlijk niet iedereen. Dan gaat het ontbijt met krant naadloos over in koffie met krant en lunch met sherry en is het donker voordat de krant uit is.
De afgelopen dagen had ik geen werk, wel genoeg te doen natuurlijk, maar niemand die me op gang hielp. Mijn tip: zorg dat je s ochtends iets te doen hebt buiten de deur, al is het maar een koffieafspraak in een cafe. Dan inspireer je elkaar.
Thuisgekomen zat ik elke dag weer vol energie, en ik heb heel wat achterstallige klusjes afgewerkt. Morgen weer werken, ik heb er zin in.