Anoniem solliciteren

Vanavond dienen we weer een motie in die een duwtje geeft in de juiste richting: anoniem solliciteren.

Het is inmiddels wel duidelijk dat de kansen om door de eerste selectie heen te komen voor Mohammed Abdoulah beduidend lager liggen dan voor Gerard Jansen. En voor hun vader van 54 nog lager liggen. En voor Fatimah lager liggen dan voor Marieke.

Anoniem solliciteren dus. Niets nieuws hoor, in sommige beroepsgroepen is het al jaren de gewoonte. Bij vacatures in een orkest bijvoorbeeld: kandidaten spelen dan vanachter een gordijn, en de beste wint. En of die dan man of vrouw, jong of oud, zwart of blank is, daar komt de commissie dus pas achteraf achter.

Anoniem solliciteren houdt in dat sollicitatiebrieven en CV’s geanonimiseerd worden op sekse, leeftijd, naam, talenkennis, andere persoonsgegevens zoals waar de lagere school stond. Het blijkt dat daardoor het aandeel blanke jonge mannen in de eerste ronde daalt ten gunste van groepen die dus blijkbaar uitsluitend op persoonsgegevens afvallen. Uiteraard moet iedereen zich daarna alsnog door de tweede ronde, het persoonlijke gesprek, heenworstelen. Waarbij het goed mogelijk is dat iemand alsnog afvalt omdat hij of zij minder goed in het team zou passen waarna het team na jaren nog steeds bestaat uit blanke jonge mannen. Maar dan valt des te meer op dat er iets fout is in de procedure.

Vanavond dienen wij (PvdA) hierover een motie in bij de gemeenteraad van Wageningen. We willen dat de gemeente zelf anoniem solliciteren invoert en het ook opneemt in de voorwaarden bij aanbestedingen en subsidies.

Wat vind jij van anoniem solliciteren?

 

Advertenties

In haar eentje uit China

Nou daar staat ze dan, ze zet twee koffers neer en is zichtbaar opgelucht. Om haar heen klinkt zelfs Chinees. Ze is snel aan de beurt.

Ze pakt mijn e-mail erbij. Ik vraag of ze in haar eentje is gekomen. Yes, alone, from China. Nooit eerder in Europa geweest? Yes, never. Nooit eerder buiten China geweest? No, een keer in Hongkong. We kletsen over yes en no en lachen. Ze ontspant een beetje.

In haar eentje uit China, met mijn e-mail als houvast. Met het vliegtuig naar Schiphol, met de trein naar Ede-Wageningen, bus 84, uitstappen op de campus, brug over lopen, het grote gebouw in, op zoek naar ons kantoor. Petje af hoor. Met haar duizend anderen, maar dat doet aan de individuele prestatie van elk van deze duizend niets af.

Ze krijgt nu een bed, kamer, sleutel, huurcontract, buskaartje voor de eerste rit met koffers naar haar kamer, eindeloos uitleg hoe alles werkt. Daar ga ik voor zorgen. Ze krijgt een cashcard voor de eerste dagen tot haar geldzaken zijn geregeld en een universiteitspas, daarvoor moet er een pasfoto worden gemaakt. Dat buskaartje is alleen voor vandaag, morgen moet ze haar eigen vervoer regelen: een fiets zou handig zijn, ik geef haar adressen, een kaart van de stad. Zijn er lakens, een dekbed en een kussen op het bed? Nee maar er ligt een pakket klaar dat ze bij mij kan kopen.  Stapje voor stapje wijd ik haar in. Een andere Chinese studente komt erbij: ze had het adres gehoord en is haar nieuwe buurvrouw. Het gesprek, over wat een cashcard is en hoe je een bankrekening opent, gaat een tijdje verder in het Chinees terwijl ik rustig wacht.

Ze gaat van rij naar rij en ontspant zichtbaar bij elk stapje dat geregeld wordt. De koffers staan geduldig bij mij te wachten tot ze met kamersleutel, universiteitskaart, huurcontract, geldkaart, nieuwe vriendin en verwachtingsvolle ogen wegstapt richting de shuttlebus op weg naar haar nieuwe leven.

 

 

Doorstart kan nadelig zijn voor overige winkels

Wageningen is niet zo groot en de belangrijkste winkelstraat ziet er ongeveer zo uit als in veel andere niet-zo-grote plaatsen in Nederland: de Hema staat centraal, verder een aantal ketenwinkels zoals Blokker, Kruidvat en Scapino. Fijne winkels hoor, ik kom er graag. Ook enkele prachtige speciaalzaken. Tot voor kort Aktiesport, Paradigit, Schoenenreus. Scapino heeft hier een doorstart gemaakt, Aktiesport niet. En daar ben ik dubbel over.

Om een doorstart mogelijk te maken, moet een bedrijf eerst failliet gaan. Schulden worden weggesneden, personeel wordt ontslagen, leveranciers worden niet meer betaald, en daarna kan het bedrijf verder. Personeel wordt weer in dienst genomen, maar nu flex op nulurencontracten voor lager loon en zonder zekerheid. Voorraden worden weer in de winkel gelegd. Als onkosten zijn weggesneden, kan de winkel weer open en beter concurreren met soortgelijke winkels in dezelfde straat.

Dit is dus geen oplossing. Er komen niet ineens meer Wageningers. Wageningers kopen niet ineens meer schoenen en kleren. Ik vind dat we moeten accepteren dat er teveel winkels zijn, dat er winkels moeten verdwijnen zodat andere zaken gezond kunnen blijven. Want anders jagen ze elkaar de afgrond in.

Er komt nieuwe wetgeving die het moeilijker gaat maken via een faillissement en doorstart van duur personeel af te komen. Goede zaak. Maar wat ik weinig hoor is dat het maken van een doorstart een negatief effect heeft op de overige winkels in de buurt. Aktiesport gaat met 30 van de 131 winkels door, blijkbaar niet in Wageningen. Ik wens de overige winkeliers in de binnenstad veel succes.

 

Tri mag blijven

Tri Pham mag blijven, staatssecretaris Dijkhoff is om. Ik ben blij voor Tri en zijn ouders. Dank iedereen die heeft meegeholpen door de petitie te ondertekenen en berichten te delen op facebook en twitter.

En toch… ik wil niet zuur doen maar het zint me niet dat een staatssecretaris zwicht onder druk van media. Hij moet het dossier beoordelen op inhoudelijke gronden, meer niet. Het leek mij op inhoudelijke gronden terecht dat Tri mag blijven, wat de reden is dat ik meedeed met de actie. Maar zo werkt het niet. Leuke slimme kinderen die in allerlei clubs zitten en het goed doen op school en veel vriendjes hebben, maken meer kans dan loners.

Hier in huis heeft 15 maanden  Ismael uit Tsjetsjenië gewoond, en die wachtte en wachtte en moest uiteindelijk terug. Die had geen netwerk (ja mij), geen vrienden, geen clubs, geen school, geen achterban. Die was vlak voor zijn achttiende verjaardag in zijn eentje in Nederland terechtgekomen en heeft 9 jaar zinloos gepingpongd en niets gedaan en de kansen op een fijn leven verknald. Een eenzame getraumatiseerde jongeman waar we heel omzichtig mee om moesten gaan. Die elke avond zijn kamerdeur dichtspijkerde. Die nauwelijks Nederlands sprak, geen school had afgemaakt en geen vak had geleerd. Die hier niet kon blijven maar ook niet terug kon.

In die tijd speelde het verhaal van Mauro. Mauro kwam groot in het nieuws, mocht aanschuiven bij invloedrijke praatprogramma’s op TV, en ja hoor, uiteindelijk mocht hij blijven. Wat hier in huis met gemengde gevoelens werd ontvangen.

Uiteindelijk heeft Ismael mijn huis en het land verlaten, maar ik weet niet of daar iets positiefs uit voort is gekomen. Hij had nergens een toekomst met zijn verknipte hoofd en getraumatiseerde hart. Hij was waarschijnlijk het meest gebaat geweest met een verblijfsvergunning hier, waarna hij psychisch geholpen had kunnen worden. Nu heb ik weer dubbele gevoelens, maar de blijdschap voor Tri overheerst.

Clubhuis van golfvereniging beklad

golfbaanEen sportterrein aan de rand van een bos wordt, als er niet gevoetbald wordt, gebruikt door de Wageningse golfclub. De golfers slaan hun ballen over de velden naar de holes in de hoeken. Het is niet optimaal, maar het kan. Het lidmaatschap is niet duur (een tiende van de prijs van de ‘echte’ golfclub in een buurgemeente), de sfeer is gezellig en de toegang laagdrempelig. Leden hebben zelf een houten clubhuis gebouwd, zie foto.

Het bos erachter is particulier landgoed. Vlak achter het sportterrein liggen twee oude akkers. De eigenaresse verpacht die en met de opbrengst daarvan onderhoudt ze het landgoed. Het landgoed is vrij toegankelijk. Er staan geen hekken, geen bordjes. Je hebt eigenlijk niet door dat je in een particuliere achtertuin loopt.

Buurtbewoners wandelen er graag, velen laten daar hun hond uit of rijden een stukje met paard of fiets. Dwars door de akker ligt een intensief gebruikt olifantenpaadje. Dat snijdt illegaal een grote hoek af. De opbrengst van de akker is dan ook nihil. Uiterst irritant, en de boer heeft de pacht opgezegd. Hij had ook een hek om zijn akker kunnen zetten, maar wie betaalt dat?

De eigenaresse ging op zoek naar een andere gebruiker en de golfclub kreeg daar lucht van. Samen maakten ze een plan: op de akker passen vijf holes. De eigenaresse blij, de golfclub blij want samen met de holes op de voetbalvelden, begint het al een echte baan te worden. Leuk voor de 400 leden.

De Wageningse tegenstand stapelde zich op. Er moeten bomen gekapt, het olifantenpaadje wordt afgesloten, er verdwijnen openbare wegen, een golfbaan past niet in een natuurgebied, er moet een hek omheen en we willen geen hek in ons bos.

Of het mag, het omzetten van een oude akker in een golfbaan in een bos wat onderdeel is van het Gelderse Natuur Netwerk, weet ik niet maar dat moet de Provincie maar bekijken. De wethouder zegt dat de provincie geen bezwaar heeft. Afgelopen maandag heeft de gemeenteraad toestemming gegeven met het plan verder te gaan.

In de nacht van dinsdag op woensdag is het clubhuis beklad met rode verf. ‘Stop de golf’ en kruisen op ramen en muren.

Tja, daar overtuig je me mee.

De rafelranden van de stad

Met een kennis fiets ik naar een oud ziekenhuis. Fundamenten en kelders liggen er nog, gebouwen zijn weg. Op het terrein woont Zoon van deze kennis. Er staan caravans, een yurt, een legertent en een tomatenkas. Het is een experiment tot zelfvoorziening. Op een kar liggen zonnepanelen. Een helofytenfilter filtert het afvalwater van het biotoilet. Her en der op het terrein, tussen de stenige fundering in, liggen stukken moestuin en ergens ligt een kruidenpyramide.

We fietsen verder naar een oud laboratorium, nu antikraak. Iemand is bezig een pizzaovenfiets uit elkaar te halen. Iemand anders doet ook iets. We fietsen naar een huisje op dit terrein, ook antikraak bewoond. Ze geniet van de ruimte, de stilte, het bos en de twee weitjes voor haar schapen.

Kennis noemt het de rafelranden van de stad. Precies, en die zijn o zo nodig. Er zijn mensen die de rafelranden opzoeken; mensen met creatieve ideeen die ze het best kunnen verwezenlijken ergens op een verlaten terrein of in een oud gebouw, een beetje verwijderd van benauwende regels. Die plekken gaan bruisen en kolken.

Waarschijnlijk gaan deze plekken verdwijnen. Eigenaars willen wat verdienen, projectontwikkelaars hebben plannen voor luxe villawijken – wonen op de berg, wonen in het bos. Plannen die niet van de grond komen sinds 2008.

Maar rafelranden blijven er altijd. Als je ze wegknipt of omzoomt komen er vanzelf nieuwe.  Boeiend om rekening mee te houden bij de beoordeling van plannen.

Geweldig feest op 5 mei

een heerlijke dag, fantastisch georganiseerd, prima sfeer.

Vanmorgen vroeg begon in onze straat het kinderfestival. Om 12 uur de rest van het festival verspreid over de binnenstad. Muziek, acrobatiek, theater, voor iedereen wat. Van 14 tot 15 uur werd het even afgrijselijk weer en zat mijn huis vol met natte moeders en hun kinderen. De kinderen vermaakten zich met het leren kennen van elkaar. Een apart sfeertje. Het defile liep zoals elk jaar weer eindeloos uit maar daar kunnen ze meestal zelf ook niets aan doen. Ook was er een vredessymposium en een officiele herdenking met speeches en muziek. Voor de veteranen, buitenlandse militairen, muziekcorpsen en hun families is er een groot terrein vol muziek en allerlei militaire activiteiten. De parachutedropping wordt afgelast. sAvonds tenslotte het muziekfestival op 15 podia verspreid over de binnenstad. Mijn huis dendert. Nu is het stil, heerlijk.

Het leuke van bevrijdingsdag in Wageningen is dat al die verschillende feestjes door elkaar lopen en rekening moeten houden met elkaar. De podia zijn stil tijdens het defile. Langs de route staan tienduizenden die anders nooit naar een defile zouden gaan. Na de officiele herdenking rijdt een lange stoet zwarte autos onder escorte de stad uit. Met duizend tegelijk staan we te wachten tot ze voorbij zijn, dan mogen we de straat weer oversteken. De militairen en zeker de veteranen geven een bijzondere sfeer aan de stad. Gezinnen met kinderen, veteranen, muziekliefhebbers, een grote groep jongeren uit Canada, militairen vol insignes, het loopt allemaal door elkaar.

Iets nieuws waren de kraanwaterkranen die Vitens had geinstalleerd op de waterleiding in de grond. Goede zaak, gratis water voor iedereen, maar Heineken zal het minder leuk vinden. 

Morgen eerst kijken of de zwaan die broedt in de gracht en was afgeschermd met dranghekken, tevreden is.