Eerlijk winkelen met Sinterklaas

Cadeautjes kopen voor Sinterklaas en Kerst is zo 2015. Dit jaar geven we belevingen. Helemaal prima: we hebben toch al veel te veel spullen en veel mensen zijn helemaal niet blij met hun cadeautjes want het is net niet of helemaal niet wat ze willen. Belevingen dus: een dagje samen uit, een keertje naar de bioscoop, een keer samen wandelen. Maar als jullie nog wel cadeautjes kopen: koop ze bij Goede Doelen Winkels.

sprokkelen

Unicef zou  €493.000.000,00 rijker zijn geweest als we allemaal onze Sinterklaasinkopen in 2011 bij hen hadden gedaan.

Ik koop al jaren cadeautjes bij winkels van goede doelen. Ik geef liever mijn geld uit bij de Wereldwinkel dan bij Intertoys of Blokker.

Ik heb geen lidmaatschappen op tijdschriften van goede doelen en geef nauwelijks giften, maar ik doe wel zoveel mogelijk aankopen bij de goede doelen die ik een warm hart toedraag.

Binnenkort is het weer zover.  Sinterklaas en Kerst zijn prima momenten om goede doelen financieel te steunen gewoon door daar alle cadeautjes te kopen.

View original post

Advertenties

Machtige portemonnee

Als inwoner van een kleine stad kan ik bijzonder genieten van grootstedelijke winkels. In het bijzonder van winkels met mooie duurzame spullen. Van die hyperige winkels vol schrijfwaren van oud papier, tassen van gerecyclede rijstzakken, bewuste drinkflessen, toilettassen van oude weetikveel, rugzakken van reclamedoeken, nou je snapt wel wat ik bedoel. Ik ben er gevoelig voor en loop verlekkerd rond.

En kom thuis met een Mighty Wallet. Mighty thin, mighty strong, mighty green.

Het ding zit in cellofaan, en dat mag bij het oud papier.

Daarna komt er een soort wrap van Tyvek die ik open moet knippen. Ik citeer: The Mighty Wallet and its packaging are made from 25% recycled Tyvek which is 100% recyclable. The gommet is 100% recyclable steel. Goed, ik moet dus het stalen haakje lospeuteren en apart bij metaalafval doen. De rest van de verpakking kan ook apart ingezameld bij de rest van mijn Tyvek afval. Ook de portemonnee is van Tyvek en is recycleerbaar. Ïf facilities don’t exist in your area send your wallet back to us and we’ll recycle it for you. Ik kan dus de verpakking opsturen naar Brooklyn en alles is weer goed. Er staat een plasticicoontje met een 2 erin, dus ik gooi de wrap bij plastic afval.

Nog meer pompeuze taal: Enjoy the amazing long life of your Mighty Wallet as it wears in and takes on a classic vintage look over time. Dus na een jaar ziet hij er oud uit. Nou ze weten het wel te verkopen: The combination of strength, simplicity and ecology make it unlike any other thin wallet on the market.

Genoeg gelezen. Hij is licht en klein en past in mijn broekzak. Dit in tegenstelling tot mijn huidige portemonnee die superhandig is. Waar immers alles in past zoals een stapel fotootjes van Zoon123, ontelbare al of niet nuttige kaartjes, bonnetjes, los geld en suikerzakjes. Maar dan is hij niet meer zo dun en licht.

Ik ga de machtige portemonnee de komende dagen uittesten.

 

 

Elke aankoop is een deal

Ik doe mijn boodschappen zoveel mogelijk bij de gespecialiseerde middenstand in de binnenstad. Vanwege de gunfactor. Jij mijn geld, ik jouw spul. Ik vind het belangrijk aan wie ik mijn geld geef. Voor 3 euro heb ik bij de Wereldwinkel een pak koffie plus steun aan een goed doel. Ik gun de wereldwinkel mijn geld, ik krijg er goede koffie en een fijn gevoel voor terug. Dit is de belangrijkste reden waarom ik mijn boodschappen bij speciaalzaken doe.

Daarnaast wil ik dat de binnenstad levendig blijft. Speciaalzaken zijn daar belangrijk bij. In onze binnenstad zijn twee prachtige boekwinkels, en ik wil dat die blijven bestaan. Het enige wat ik zelf daaraan kan bijdragen, is zoveel mogelijk daar boeken en papierwaren te kopen. Niet dat ik veel koop, als iedereen zo weinig koopt als ik blijft er geen enkele winkel overeind. Woensdag kocht ik een lampje en stofzuigerzakken bij een onderdelenshop, schoenveters bij een schoenmaker, voor zeep en thee liep ik door naar een speciaalzaak, koffie haalde ik bij de wereldwinkel, kaas bij de kaasboer, brood bij de bakker en tenslotte groente op de markt.

Dit kost natuurlijk veel tijd. Even snel de boodschappen halen bij de supermarkt gaat sneller. Maar ik zie het als een goede tijdsbesteding. Meestal ga ik twee keer per week de stad in; rondlopen, shoppen, koffie drinken en genieten. En eenmaal thuis geniet ik nogmaals bij het uitpakken, wegruimen en gebruiken van de fijne aankopen.

Hoe zie jij dit? Let je alleen op de prijs, of is voor jou de gunfactor ook van belang?

Hoe verduurzaam je je garderobe?

Ik wil mijn garderobe verduurzamen, maar om de kleren in mijn kast nou een garderobe te noemen….

Ik google wat in de rondte en kom uit op vijf tips:

  1. bepaal wat je echt staat: lichaamsvorm, kleur
  2. bepaal je smaak en stijl
  3. koop minder maar wel van goede kwaliteit
  4. koop duurzaam
  5. zorg goed voor je kleding

Dat zijn goede tips. Maar om nou alles weg te gooien en opnieuw te kopen, lijkt me niet echt duurzaam. Dus ik wil de tips combineren met de ladder van duurzaam inkopen:

  1. gebruik wat je hebt
  2. leen
  3. ruil
  4. koop tweedehands
  5. maak zelf
  6. koop nieuw

Waar kom ik op uit als ik dat combineer?

  1. Alles wat ik heb stal ik uit op mijn bed. Wat me past, staat en mijn stijl is, en bovendien schoon, heel en draagbaar is, doe ik terug in de kast.
  2. Wat me wel past, staat en mijn stijl is, maar waar wat aan verzorgd moet worden, gaat op stapel een: de was/strijk/verstelstapel.
  3. Wat me niet past, niet staat of niet mijn stijl is maar wel van goede kwaliteit, gaat op stapel twee, de wegbrengstapel voor de tweedehandswinkel.
  4. Onverkoopbare kleding gaat op stapel drie en wordt uitgezocht op vermaakkansen. Een bloes van een hele mooie stof kan misschien een rok worden, een te lange heel mooie rok kan korter gemaakt en zo voort. Misschien kan ik de stof of de fournituren hergebruiken. Maar ik heb al drie knopendozen en oude lappen heb ik ook genoeg. En eigenlijk heb ik geen zin in het vermaken van oude kleding, tenzij het echt iets bijzonders is. De wat minder mooie maar wel draagbare kleren gaan in de textielcontainer. Zo dat ruimt lekker op.
  5. Dat wat na het wassen, strijken en verstellen weer in de kast zit, zoek ik nog een keer uit. Ik maak zoveel mogelijk combinaties. Kom ik hiermee de winter door, heb ik genoeg voor allerlei gelegenheden en weertypes? Het is verrassend hoeveel ik heb, ik heb echt niets nodig! Ik geniet van wat ik voor me zie.
  6. Maar er ontbreken een paar schakels die van mijn kledingverzameling een garderobe maken. Enkele basisstukken die de verschillende kleren verbinden: een donkerrood lang vest, een grijze niet te warme lange trui, een lange (geruite?) bloes voor onder te korte vesten en truitjes. Die:
    1. koop ik tweedehands, maar alleen als het van goede kwaliteit is en precies wat ik wil (nog niet gevonden, maar die bloes moet te vinden zijn)
    2. maak ik zelf (ik ben bijna klaar met een grijsblauwe visserstrui)
    3. schaf ik duurzaam aan, van een eerlijk merk en van goede kwaliteit: het donkerrode vest.

Laat de winter maar komen, ik ben er bijna klaar voor.

Hoe kom je duurzaam aan je spullen?

the story of stuffDe ladder van duurzaam aanschaffen telt zes treden. Van onder naar boven (dus van weinig naar heel duurzaam) (ontleend aan The Story of Stuff maar wel aangepast)

  • 6: gebruik wat je hebt
  • 5: lenen
  • 4: ruilen
  • 3: tweedehands kopen
  • 2: zelf maken
  • 1: kopen

Op de bovenste trede, de hemel van duurzaam aanschaffen, gebruik je wat je hebt. Door je salontafel gezakt? Gebruik dat kampeertafeltje of die oude kist die op zolder zich staan te vervelen tot jij ze naar beneden haalt. Theedoeken nodig? Scheur een van je tien overbodige flanellen lakens aan stukken.

Vlak daaronder op trede 5, ook best goed, staat ‘lenen’. Ladder of kruiwagen nodig? Leen hem van de buren.

Trede 4, een mager zesje, is ‘ruilen’. Wie spullen ruilt, doet iets weg maar krijgt ook iets terug. Je voorraad spullen wordt er niet minder van. Boeken kun je goed ruilen. In veel blogs staat dat je juist kleding goed kunt ruilen, maar niemand in mijn kennissenkring heeft mijn maat. Ik snap niet goed waarom ruilen minder duurzaam is dan lenen.

Tweedehands kopen is trede 3, een onvoldoende dus. Dat is wel een eye-opener. Maar het klopt wel: wie veel tweedehands koopt houdt zichzelf vaak voor de gek en koopt teveel. Je koopt een verouderd model koelkast die zijn eigen aanschafprijs aan energie slurpt, jaarlijks. Je hangt je kledingkast vol met jurkjes die je nooit aandoet. Je blijft kopen, sterker nog, alles is zo goedkoop dat je meer koopt. Tweedehands kopen kan voor zooi zorgen in je huis. Maar zorgvuldig tweedehands kopen lijkt me wel een voldoende waard.

Zelf maken is trede 2, een absolute dikke onvoldoende dus. Dat bevreemdt me, maar het zal slaan op zelf maken met nieuwe materialen. Dan maak je zelf een tafel, maar koopt het hout, spijkers, lijm en schroeven. Of je maakt zelf je kleren en koopt daarvoor stof en fournituren. Dat is niet zo heel veel duurzamer dan het kopen van de spullen in zijn geheel. Zelf maken met spullen die je al hebt, lijkt me super duurzaam, hoort bij trede 6.

Je spullen bewust kopen is de eerste trede, onbewust kopen is dan de begane grond. Je kunt wel bewust inkopen doen, maar niet kopen is nog altijd duurzamer. Mooi, die duurzame spijkerbroek, maar je hebt er al zes. Leuk, dat duurzame opschrijfboekje, maar je kunt ook de achterkanten van post gebruiken.

Toch weer wat geleerd.

 

When 99% cheaper is not enough

Heel goed artikel, in het Engels, over de prijs van kleren. Voor de industriële revolutie kostte het maken van een shirt 400 uur om garen te spinnen en 90 uur om de stof te weven en dan nog een dag knippen en naaien. De prijs was hoog, omgerekend naar onze geldeenheid € 3500. Daar was je dus zuinig op en je had er een of twee.

Make Wealth History

wenlock jugEvery city has its treasures. It may not be particularly famous, but here in Luton we have the Wenlock Jug. It’s a bronze piece from the early 1400s, made to order by a bell foundry and incredibly rare – there are only three such jugs that we know of, and the other two are in the British Museum and the V&A.

Ours is on display at the Stockwood Discovery Centre, and every time I walk past it I am a) pleased to see it, as it was stolen in 2012 and then returned, and b) reminded of how precious household goods were in medieval times. Hard though it is to imagine, this humble carafe was the height of luxury, the tableware of kings.

Before the industrial revolution, household goods of all kinds were worth a lot of money. Most people owned very few things, making do with the bare…

View original post 608 woorden meer

Wilde zalm is geen zalm en smaakt nergens naar

Vandaag eet ik zalm. Ik koop bij de supermarkt een pakje diepvries wilde zalmfilet van Vis Marine met MSC-keur: gercertificeerde duurzame visserij.
Nu ben ik wel heel benieuwd wat hier voor vis in zit, want enkele weken geleden heb ik het boek Supermarktleugen hier besproken, en daarin werd gezegd dat wilde zalmfilet niet de bij ons bekende zalm (Salmo salar) is.

Maar ik heb geen bril bij me in de supermarkt, en die lettertjes op de doosjes worden steeds kleiner 🙂

Inderdaad, geen Salmo salar, maar Oncorhynchus keta zit erin, oftwel chumzalm. Die wordt gevangen in de Grote Oceaan. Tot zover vind ik het geen probleem, als die vis lekker is en duurzaam gevangen wordt is dat wat mij betreft prima. Maar wilde zalm op het pakje suggereert onze zalm, maar dan niet gekweekt maar wild. Toch?

Goed, wat staat er nog meer in Wikipedia? Chunzalm wordt niet erg gewaardeerd voor consumptie. De prijzen liggen lager dan voor andere soorten zalmen. In Japan wordt chumzalm wel veel gebruikt voor sushi.

Ik maak mijn zalm klaar en proef: inderdaad, die smaakt helemaal nergens naar, alleen naar de zout en peper die ik erop heb gestrooid.

Hmm, volgende keer toch eens mijn bril meenemen en op zoek naar lekkere zalm.