geniet

Goedemorgen allemaal

Mijn nieuwe jaar is begonnen zonder hoofdpijn en kater. Geen vettige oliebollen als ontbijt, geen resten wijn en geen grote afwas. Het is stil om me heen: de stad slaapt, het huis is leeg en het is mistig.

De kerkklokken beginnen te luiden, blijkbaar is 1 januari ook al door de kerk geannexeerd als christelijk feest. Raar.

Zoons slapen elders hun roes uit. Huisgenoten zijn er dit weekend niet. Poezen drentelen rond en kijken me gelukkiger aan dan vannacht.

Wat zal ik vandaag eens doen? Mijn oog valt op een bibliotheekboek: Judas van Amos Oz. Er zit een sticker op: top-10, uitleentermijn 1 week.

Een week?! Die is al om, maar de bibliotheek is vandaag dicht. Ik weet wat me vandaag te doen staat, ik moet verplicht een prachtig boek lezen. Niets aan te doen. Tot morgen.

 

geniet

Laatste werkweek van het jaar

Terwijl collega’s vakantie hebben, werk ik juist meer uren. Ik ga op de fiets naar mijn werk, 21 km heen en 21 km terug, zes keer klimmen en dalen – en een eindeloos vals plat. Mijn fiets maakt het lekker sportief: kwaliteit studentenfiets met gratis bijgeluid. Deze weken fiets ik zowel heen als terug in het donker.

Ik ga ook wel eens met de bus. Maar daar wordt mijn humeur niet beter van: opstaan, eindeloos in de bus zitten, werken, in de bus terug, avond. Juist het fietsen maakt een lange werkdag fijn. Ik kom elke dag moe maar gezond thuis.

Wat heeft dit met het onderwerp van dit blog te maken? Behalve gezond, energiegevend en inspirerend is het ook nog gratis en milieuvriendelijk. Zolang de fiets het blijft doen tenminste.

geniet

Is de winter de tijd van gezelligheid of eenzaamheid?

Vanmorgen lag ik voor het eerst dit jaar op mijn bank onder een dekentje, met poes, stapel post, kranten en een kop koffie. Zoon heeft een loge, en we raken aan de praat over het Leven.

Zij houdt van de winter en is gefascineerd dat in de winter de natuur het wint van de mens. Sneeuw, ijzel, vorst heeft tot gevolg dat onze georganiseerde samenleving in het honderd loopt. Het verkeer stokt, vergaderingen beginnen te laat, keurige marmeren vloeren in kantoorgebouwen worden modderig. Een verrassend inzicht. Ik haat de winter vanwege het gebrek aan licht. De winterdip, ik heb er elk jaar weer last van.

In de winter zijn vooral oudere mensen eenzamer. Ze gaan er minder uit en anderen komen minder bij hen. Veel mensen zijn juist in de winter depressief, ook jongeren.

Hoe moet het zijn als je leeft in harmonie?  In de zomer ben je dan druk druk druk, wat ook kan met die lange dagen. In de herfst bereid je huis en haard voor op de winter. In de winter ga je naar binnen. De winter is de tijd voor menselijk contact. Gesprekken en verhalen bij het haardvuur, kommen soep, warmte, lange avonden bij kaarslicht. De tijd van warmte en gezelligheid.

Helaas is het nu niet zo. Mensen met een baan zijn in de winter net zo druk als in de zomer. Ze staan op in het donker en komen thuis in het donker. Dat is waarom ik de winter haat: maar een paar uurtjes licht en dan zit ik binnen. Bah.

Ik denk dat het goed is om niet zomers en winters krampachtig vast te houden aan hetzelfde ritme en dezelfde bezigheden. Om inderdaad toe te geven dat ik in de winter minder zin heb in druk druk druk en meer behoefte heb aan gezelligheid, mensen om me heen, breiwerk en erwtensoep, haardvuur en poes op schoot.

Terwijl het culturele, maatschappelijke en politieke jaar juist op de winter draait. In de zomer ligt veel stil. Zou het goed zijn om de lange vakantie niet in juli maar in december te houden? Ik ben wel benieuwd naar reacties. Jullie denken vaak lekker met me mee, fijn vind ik dat.

geniet

Een huis vol spullen

“Maar gooi je die dan gewoon bij het oud papier?”

“Wat De Slegte of een andere tweedehandswinkel niet wil hebben, tja wat moet je er anders mee? Kerstkaarten van maken? Naar de Kringloop brengen of een andere tweedehands goededoelenwinkel, maar geloof me, die krijgen allemaal teveel boeken, teveel kleren, teveel serviesgoed wat nog best wel goed is maar eigenlijk niet meer. Ze willen alleen boeken in perfecte staat en geen aantekeningen erin.” We staan voor haar boekenkast met twee delen Homerus in het Grieks in onze hand. Mijn ouders hebben geen Grieks geleerd, mijn vader had de boeken gekocht omdat die lettertjes hem fascineerden.

De generatie van mijn ouders heeft hun huizen vol verzameld met spullen: boeken, serviesgoed, kleedjes, elpees, CDs, meubels, potjes, leuke dingetjes. Ze groeiden op in een tijd van schaarste, maar het werd overvloed. Het werden huizen vol teveel.

En mijn generatie mag de huizen van hun ouders opruimen. Ik wil haar spullen niet, ik heb al een huis en daarin staat precies wat ik nodig heb. Oke, die foto van mijn moeder en haar broers als kind, dat horloge van mijn vader, die handschoentjes die mijn oma heeft gebreid toen ze ging trouwen, en nog wat klein spul. Maar geen acht meter boekenkast met daarin onder andere tientallen jaren boekenweekgeschenken.

Mijn moeder kijkt eerst verbijsterd, maar het kwartje valt. We praten over hoe zij geniet van haar huis, zich omgeven weet door spullen waarvan ze houdt, waar tussen ze gelukkig is, waar alles een verhaal heeft. We praten over haar vriendinnen, allemaal met volle grote huizen. Na hun overlijden laten kinderen de opkoper komen die de hele zooi voor een grijpstuiver meeneemt.

Het wordt haar duidelijk dat ze haar spullen heeft voor zichzelf, zoals mijn vader uren bezig kon zijn met zijn boekenkast, en een ander met zijn postzegels, en weer een ander eindeloos bloemen fotografeert en drie meter albums vol heeft met natuurfotos in de lente, zomer, herfst en winter. We praten over een kennis die tientallen quilts heeft gemaakt, een ander die klederkrachtpoppen verzamelde, en nog iemand die olifantjes spaarde. Op dat laatste keek mijn moeder altijd neer, maar ze beseft nu dat het allemaal hetzelfde is: je doet het voor jezelf, je geniet er zelf van. Het is een symbool van teveel welvaart, teveel overvloed, teveel tijd, teveel geld.

Mijn moeder wil nog een keer verhuizen. Ze is 86 en heel veel alleen. Ik ben haar enige dochter, mijn broer is overleden. Ze wil verhuizen naar Wageningen (waar ik woon) naar een appartement in het centrum, dichtbij alles. Het openbarende is: ze heeft er zin in, nog een paar jaar kan het. Ik ben op zoek naar een geschikt appartement en dat gaan we helemaal geweldig inrichten, vol met haar eigen spullen, vol liefde en warmte.

Dus geen Homerus. Wel haar map met knutselwerkjes van haar eigen kleuterschool uit 1934 en haar verzameling theelepeltjes.

 

geniet

Terreinwacht in Lettelbert

Ik blijf op zoek naar leuke manieren om goedkoop nog eens ergens te komen en had me aangemeld als terreinwacht voor het Nivon. Een heerlijke club met prachtige campings en huizen op de mooiste plekjes van ons land.

In het Pinksterweekend kon ik – met een Vriendin (die een hoofdletter verdient)- aan de slag als stagiair-terreinwacht in Lettelbert, de Nivoncamping in Groningen. Dat was leuk!

Zowel Vriendin als ikzelf hebben ervaring met boekingen, kassa’s, pinapparaten dus dat deel van het werk hadden we snel onder de knie. Nou ja met enkele foutjes dan, die gelukkig geen miljoenen kasverschil opleverden:)

Verder houdt het werk in: mensen zich thuis laten voelen. Een onervaren moeder met vier meiden helpen met het aanmaken van BBQ en vuurtje, zodat ze terug kan kijken op een geslaagd verjaardagsuitje. Een gezin voorzien van tafel en stoelen. ’s Avonds kampvuur aanmaken. Nou ja, dat soort werk.

En genieten van het zonnetje voor onze blokhut annex kantoor, want als terreinwacht kun je natuurlijk niet zomaar weg.

geniet

Mijn follows bereiken een nieuw record

Een berichtje van WordPress in mijn “notificaties”. Bestaat dat woord overigens? Het klinkt als een door een robot vertaald engels. 

Goed, de notificatie luidt: 

februari 26: Your best day for follows on sprokkelen

Wow, leuk. De vertaling ook. Wat raar eigenlijk dat ik daar echt helemaal aan gewend ben. Twee talen in een zin, jaren gedaan toen de kinderen klein waren, we overal ter wereld woonden maar niet in Nederland. Twee of drie talen in een zin, wij hadden en hebben er geen probleem mee. Ik zie het niet eens. Ook over mijn eigen vakgebied ontwikkelingssamenwerking kan ik alleen praten in twee talen tegelijk. 

Waar had ik het over? O ja, mijn follows heeft een nieuw record bereikt. Even kijken bij de statistieken. Ja hoor, het klopt. Het hele berichtje luidt: 

On donderdag, februari 26, 2015 you surpassed your previous record of most follows in one day for your blog sprokkelen. Nice!
Meeste volgers in een dag
Current Record: 3
Old Record: 2

Nou, als dat geen record is! Dank jullie wel!

geniet

Logeeradressen in andere landen

Zoon2 gaat over enkele weken op stage naar Finland. Finland is voor mij een sprookjesland, net als Mongolië en IJsland en allerlei stans die voorheen in de Sovjetunie lagen.

In IJsland ben ik inmiddels geweest met Zoons: heen vliegen, auto huren en toeren maar. Fantastisch, maar duur! Dat zit er voorlopig niet in.
Nu dus Finland….. Ooh wat zou ik daar graag heen gaan, en nu kan het misschien op een betaalbare manier. Maar eerst naar Berlijn, met Zoon3 op bezoek bij Zoon1.

Wat fantastisch om zo allerlei logeeradressen te krijgen.