denk mee

Krokodillentranen

Nou ja, twitter stroomt vol met berichten van mensen die vinden dat de PvdA toch maar moet aanschuiven. Nou mooi niet dacht ik zo.

Het schijnt dat de formatie geklapt is op de behandeling van vluchtelingen. Nou, op dat gebied zijn GroenLinks en de PvdA het roerend eens, dus dat gaat ook met de PvdA niet lukken. Ja, het is waar dat de PvdA soms meer tot compromissen is bereid dan GroenLinks, maar zeker niet om het vluchtelingenbeleid onder de humane grens te laten zakken.

Bovendien: de PvdA heeft 9 zeteltjes gehaald. Dat onderhandelt niet lekker tegenover een motorblok van 71 die elkaar vasthouden.  Vier jaar geleden waren de PvdA en de VVD ongeveer even groot en dat maakte gelijkwaardige samenwerking mogelijk. En toch vonden veel kiezers dat de PvdA weinig voor elkaar had gekregen. Nou als er al te weinig uitonderhandeld is bij een verhouding 38-41, hoe zou dat dan wel lukken bij een verhouding 9-71.

Als iedereen nou weer op de PvdA had gestemd, ja dan ja dan. Dan had Dijsselbloem Minister van Financiën kunnen blijven, Ploumen Minister van Internationale Samenwerking en Asscher Vice-ministerpresident. Ooh en Samsom Minister van Duurzaamheid. Kanjers zijn het.

 

 

 

denk mee·thuis

Waarom zijn zo weinig vrouwen actief in de lokale politiek?

Met Zoon2 fiets ik naar Arnhem. Ik me suf trappend op mijn oude barrel waarvan de derailleur stuk is, en hij soepeltjes ernaast. We praten over vrouwen en mannen. Ik vertel dat van de 25 gemeenteraadsleden in Wageningen er 7 vrouw zijn. 

Dat is weinig. En dat voor ons linkse, individualistische progressieve Wageningen. Zoon vindt dat het aan de vrouwen zelf ligt, want hij denkt niet dat er nog achterstelling op sekse bestaat in Nederland.

Tussen het hijgen en steunen door – voor wie het hier in de omgeving niet kent: tussen Wageningen en Arnhem fiets je nogal op en neer, en dat is geen kattepis – vertel ik dat ik het kwalijk vind. Want de lokale politiek gaat over ons allemaal, over zaken die ons dagelijks raken. De raad is geen ingenieursbureau dat een brug ontwerpt waarbij het vast niet zoveel uitmaakt of daarbij mannen of vrouwen aan het rekenen zijn – hoewel je daar ook vraagtekens bij kunt zetten. Maar bij politiek is het echt kwalijk als een deel van de bevolking, welk deel dan ook, ondervertegenwoordigd is.

Zoon stelt dat of de themas waar de gemeenteraad  zich mee bezig houdt, vrouwen minder interesseert, of dat het spel hen minder interesseert.

Ik stel dat het eerste kwalijk is, maar dat het tweede een uitdaging is om na te denken of het spel ook anders gespeeld kan worden. Zoon stelt dat je elkaar altijd met argumenten in een discussie moet overtuigen.

Ja zo wordt het spel inderdaad gespeeld, maar lang niet iedereen is daar goed in. Hele groepen zijn daar minder goed in. Veel mensen vinden wel iets maar zijn niet in staat om dat in een debat uit te vechten en haken af. En terecht. Ik weet niet of vrouwen dan eerder afhaken, er zijn zoveel groepen die afhaken: lager opgeleiden, minder taalvaardigen, mensen die lastig uit hun woorden komen, mensen die altijd pas de volgende dag weten wat ze hadden moeten zeggen. De  meeste mensen kunnen helemaal niet zo goed debatteren en vinden het ook helemaal niet leuk om op woorden onderuit gehaald te worden. Dat je wel gelijk hebt maar niet krijgt, want tegenover je staat een sluwe vos en die wint het spel en daar ga je.

Ik ben actief voor een paternalistische partij, hoewel dat niet heel politiek correct is om het zo te zeggen. Ik kom op voor mensen die het lastig vinden om in het politieke spel voor zichzelf op te komen. Ik zal me er altijd tegen verzetten als bepaalde meningen niet gehoord worden omdat die niet volgens de bestaande spelregels geuit worden. Mensen die TEGEN roepen, maar niet onder woorden kunnen brengen waarom dan precies. Maar tegen zijn ze.

Ik vind dat een uitdaging. Dat is misschien wel mijn krachtigste drijfveer om actief te zijn in de gemeenteraad.

Denk eens mee, waarom zijn in Nederland zo weinig vrouwen actief in de lokale politiek. Is dat om de onderwerpen waar we over gaan, of is het vanwege de spelregels. Vergaderen, debatteren, strategie bepalen, spel meespelen etc etc. En wat zou er moeten veranderen om jou zover te krijgen om in de gemeenteraad te gaan.

denk mee

Meer mensen lost echt onze problemen niet op

Gisteravond in Nieuwsuur was er een item dat me verontrustte: we zouden meer mensen nodig hebben om onze samenleving betaalbaar te houden. In Denemarken liep een TV-campagne om mensen aan de seks te krijgen. Met een beeld van een liggend stelletje met precies tussen hen in op een gevoelige plek op de achtergrond de Eiffeltoren als hoogopgaande pijl. Raar, onsmakelijk. Bij nader inzien (mijn Deens is niet zo heel goed) lijkt het een reclame voor een reisbureau die je drie jaar gratis luiers geven als je kunt aantonen dat je op vakantie zwanger bent geraakt. In Rusland krijgen stellen met meer dan zeven kinderen een lintje. In andere landen zijn er extra subsidies voor supergrote gezinnen.

Meer mensen levert meer arbeidskrachten, meer consumeerders. Meer geld. En geld lost al onze problemen op.

Ik vind dit kortzichtig. Ik wil best meedenken, en begrijp best waar dit vandaan komt (vergrijzing), maar nog meer mensen op de wereld mag en kan niet de oplossing zijn. Misschien de oplossing om op korte termijn de zorg betaalbaar te houden, maar niet de oplossing voor het klimaat, milieu, voedsel, vervuiling. Er zijn al veelteveel mensen, overbevolking is een probleem, niet het tekort aan mensen.

Wat jij?

denk mee

Armen betalen de energietransitie

Wat is een goed artikel? Een artikel dat mijn mening ondersteunt natuurlijk. Nou in elk geval, hier een heel goed artikel, dat naadloos aansluit bij mijn stukje eerder deze week. De boodschap is duidelijk: armen betalen meer voor de energietransitie dan rijken hoewel ze veel minder vervuilend gedrag vertonen en veel minder energie gebruiken.

De energietransitie kost ons nu jaarlijks 5 miljard euro en dat gaat oplopen tot 40 miljard euro in 2050. Tja als dat betekent dat ieders energierekening ook 8 keer zo hoog wordt, is dat behoorlijk dramatisch.

 

denk mee

Weer een beroepsgroep weg: aspergesteker

Mijn vader was in dienst van de Barones van Twickel. Hij was cantor en hofcomponist. Je leest het goed: mijn vader ja, niet mijn betovergrootopa.

Ik lees in de Volkskrant van vandaag dat er weer een beroepsgroep op uitsterven staat: de aspergesteker. Met hulp van Wageningen Universiteit is daar een robot voor uitgevonden, die 60 tot 75 werknemers vervangt.

En wat gaan die werknemers dan doen?

 

 

 

 

denk mee

Nieuwe tweedeling ligt op de loer

Marine le Pen en Macron zijn beiden door. Wow, de wereld schudt, of zijn we dit over twintig jaar weer vergeten?

Ik ben ook politicus, een heel kleintje, lokaal. Deze week was het belangrijkste nieuws voor mij dat de armen de rekening betalen van de energietransitie. Dat subsidies voor zonnepanelen en andere energieopwekkende en -besparende maatregelen grotendeels terecht komen bij de rijken. Wat logisch is, want ten eerste krijg je alleen subsidie als je zelf nog veel meer geld investeert.  En rijken zijn in het algemeen beter op de hoogte van de regels en hoe het systeem werkt. Logisch, maar ik vind het superzorgelijk.

En dat is dus precies waar ik mee bezig ben: hoe krijg je de grote massa op de duurzame weg? Dat zie ik als DE uitdaging voor de lokale politiek, zeker voor mijn partij de PvdA.

Armen rijden in oude energieslurpende auto’s die immers goedkoper zijn dan de Tesla. Wonen in slecht geïsoleerde huizen, of omdat ze isolatie zelf niet kunnen betalen, of omdat huurbazen niet investeren in hun huizen of omdat huurders dat zelf niet willen omdat de huur dan omhoog gaat. Hebben energieslurpende apparaten die immers goedkoper zijn dan zuinige apparaten. En zo hebben armen inmiddels in verhouding hogere energierekeningen dan rijken. Of zelfs ook in absolute zin want steeds meer dure huizen worden nulopdemeter.

Er ontstaat er een nieuwe tweedeling. De tweedeling tussen de kopgroep in de Tour die de aandacht heeft van de media en fondsen binnenhaalt en door bedrijven gesteund wordt. En het peloton dat voortjakkert zonder steun en probeert de route uit te rijden maar achterop raakt.

De kopgroep redt zich wel. Ze hebben zelf het geld om zich voor te bereiden op de energietransitie zodat ze straks klaar zijn als we van het gas loskoppelen. Meer en meer worden dure huizen gebouwd zonder gas, bestaande huizen verbouwd, met warmtepomp, zonnepanelen, palletkachels. Hun energierekening wordt lager en lager, tot nulopdemeter aan toe. Ze rijden elektrisch en kopen AAAA apparaten. Fantastisch natuurlijk.

Ik maak me zorgen om het peloton. Daarvoor is de overheid namelijk wel verantwoordelijk. Energiezuinig bouwen verplichten, energieslurpende apparaten verbieden. Zorgen dat subsidies niet naar miljoenenvillas gaan, maar naar huurwoningen en goedkope koopwoningen, studentenkamers, bejaardenappartementen etc. Geen geld naar grensverleggende prestigeprojecten, maar doeltreffende oplossingen voor janenalleman.

Leuk die subsidie op zonnepanelen, maar zolang de meesten ook met subsidie de aanschaf nog steeds niet kunnen betalen, is dat een subsidie voor de rijken. Net als de hypotheekrenteaftrek, minder bijtelling bij elektrisch rijden. Dat moet dus anders.

Goede ideeën? Ik lees ze graag!

denk mee

De ingewikkelde oorlog van Angola

Deel acht in de serie over hoe mijn leven in De Tropen mij definitief veranderd heeft. Nu over oorlog en vluchtelingen.

Ik heb drie jaar in Angola gewoond en gewerkt, en dat was toen een oorlogsland. Een gore oorlog met een miljoen doden die tientallen jaren heeft geduurd. Ik werkte voor Care en mijn taak was om vluchtelingenkampen van drinkwater te voorzien. Ik schat dat in die kampen in mijn gebied 500.000 Angolese vluchtelingen woonden.

De herinneringen schieten weer door me heen. Zo snel kan ik niet typen hoor. En dit wordt lastig, want ik heb hier een trauma aan overgehouden, dus dan begin ik te zweten en trillen en dan is de fijne dag voorbij.

Herinneringen aan een kapotgeschoten stadje met 240.000 vluchtelingen, vooral vrouwen en kinderen, zonder enige steun, bijstand, uitkering, basisinkomen. Geen mogelijkheid tot moestuintje of bedrijfje. En in diezelfde plaats een tientalduizend militairen die de waterkrachtcentrale verdedigden, vooral mannen ja. Waar zouden die vrouwen van leven?

Herinneringen aan een boom met lange takken en veel schaduw waaronder een paar honderd vluchtelingen zich verzameld hadden. Ze hadden de overkant bereikt, langs mijnenvelden en door ongastvrije bossen. Ze hadden onderweg familieleden verloren, maar zij hadden het gehaald. Moeders zaten te zitten. Kinderen keken met lege ogen voor zich uit. Ik zorg dat er vrachtwagens met water heen en weer gingen rijden.

Herinneringen aan een lange colonne vrachtwagens en terreinwagens, van die luxe waarvan hier wordt gezegd dat het schandalig is dat we erin rijden, wat een luxepaarden zijn wij toch, uren en uren en uren , was het twee of drie dagen? Stapvoets rijden achter de mijnenveger aan op weg naar een stad die bevrijd zou zijn. Uitstappen was eng, want buiten de breedte van de mijnenveger moet je niet komen. Dus als ik naar de wc moest (en ik ben ook maar een mens), plasje of poepje, kon ik of achter de auto gaan zitten zodat niet mijn eigen mensen me zagen maar wel die in de wagen achter ons, of voor onze auto. Ik koos altijd voor het eerste, en dat deed iedereen en daar had je het dus nooit over. Ik heb heel wat VIPs op de grond zien zitten poepen. En zij mij.

Wat was dat ook al weer voor een oorlog? In elk geval niet de mijne, en ik vroeg mezelf vaak af wat ik daar deed. Liever was ik bij mijn gezin, lekker spelen en knutselen met mijn drie Zoons. Maar ik had een baan ver weg in oorlogsland. Waar ik 150% van een goed salaris voor kreeg vanwege het hoge risico. Waarom deed ik dit?

Op zulke tochten werd me vaak uitgelegd hoe ingewikkeld die oorlog was. Ik begreep het nooit, en wilde het ook niet begrijpen. Het was in mijn ogen een onzinoorlog tussen twee volken die hetzelfde land deelden. Tussen twee mannen die allebei president wilden zijn. en die ene was het en die andere niet. Twee mannen, de ander (Savimbi) met tientallen vrouwen en nog veel meer kinderen, en de een, de echte president (Dos Santos), een van de rijkste mannen in Afrika. Onder andere omdat BP hem voor oliesuccessierechten elke dag een miljoen dollar toeschoof.

De ene, ‘onze’, kant had olie, de andere kant had goud en diamanten. Zoveel diamanten, dat een serveerster ergens in een restaurantje in een dorp ergens onderweg ver van de wereld me een zak liet zien die ze had meegenomen op haar tocht naar onze veilige kant. Dat zijn de enige zeker-echte diamanten die ik ooit in mijn leven heb gezien. Het moeten er tientallen geweest zijn, het was een jutezakje vol. Ze kon er niets mee, iedereen had diamanten zei ze.

Eieren niet, die had niemand meer, die werden geïmporteerd uit Namibië, tien uur rijden verderop, want de kippen waren opgegeten. Wilde dieren waren er ook niet meer, allemaal op. We leefden op mais, tomaten, uien en groene blaadjes die we manmoedig spinazie noemden. Rond het politiebureau lagen mijnen, want prikkeldraad was ook op. Ook telefoonpalen en elektriciteitspalen waren ommijnd. En overheidsgebouwen, waterkrachtcentrales, alles eigenlijk. Glas was er ook niet, huizen hadden geen ruiten meer, ook mijn kantoor de eerste maanden niet. Het luchtte lekker door.

Ongelimiteerd geld voor een gore oorlog. Maar normale dingen, niets. Alles was stuk, op, kapotgeschoten.

Zo nu en dan was er in de stad waar ik woonde met mijn gezin een razzia. Dan reed er een vrachtwagen door de armere wijken en die pakte alles op wat jong en mannelijk was en twee armen en benen had. De vrachtwagen recruteerde soms voor de ene, soms voor de andere kant. De opgepakten werden soldaat voor een van beide kanten en met hun leven was het gedaan. Ze kwamen terug na hun diensttijd van meen ik 12 jaar of als ze een been eraf hadden, dan werden ze bedelaar. Daarvan zaten er duizenden in het centrum op de grond. Een collega had inderdaad zijn hele diensttijd uitgezeten, maar had geen stoere verhalen daarover zoals oudere mannen hier. Lege ogen, traumas, verdriet.

Op een dag was de andere man, Savimbi dus, dood. De volgende dag lag er een staakt het vuren. Niets geen ingewikkelde oorlog, gewoon twee jaloerse mannen die een miljoen doden op hun geweten hebben.