Na het ineenzijgen van mijn tuintafel was er nog geen nieuwe gekomen. Ik zit eigenlijk nooit aan een tafel in de tuin. Mijn kop koffie zet ik wel op een krukje naast de stoel. Eten doe ik nooit aan tafel, ook binnen niet.

Om samen met een collega aan een paar plannen te werken in de Warme Tijd van vorige week, had ik de eetkamertafel in de tuin gezet. Lekker in de schaduw, koel en fris. We hebben dagenlang heerlijk samen gewerkt.

Maar gisteren kwam de hemel naar beneden. En toch staat die tafel nog steeds in de tuin, nu met een zeiltje erover. Het is een houten tafel van de Emmaus, ik heb er tien jaar geleden tien euro voor betaald (een euro per jaar!) en hij had nog nooit eerder regen gezien.

Tja daar zit ik nu niet aan te werken zoals je begrijpt, want het is buiten nat. Ik had die tafel daar veel eerder moeten zetten, aan het begin van de droogte en niet in de laatste week. En zo hobbelen we verder in het leven, van vergis naar fout en daartussen een beetje genieten om wat goed gaat.

Maar toch…. laat ik de tafel buiten staan. Want de eetkamer is nu net een feestzaal: leeg, met een paar stoelen  en kastjes tegen de muur. Wow, heerlijk! Ik heb de lamp omhoog gedaan met een tiewrap (hoe konden we vroeger leven zonder tiewraps?) en dus kan ik nu yoga doen zonder eerst ruimte te moeten maken. Zou dit het moment zijn om dagelijks yoga vol te houden? In de winter zal ik dit niks vinden en wil ik warmte en gezelligheid, maar nu in de zomer geeft de lege eetkamer echt een vakantiesfeer.

Ik heb van plezier een hoelahoep besteld.

Advertenties