Wonen verandert


De normale levensloop in wonen is lange tijd als volgt geweest: je begint als kind bij je ouders, gaat daarna een paar jaar op kamers in een groep, om vervolgens met de partner van je keuze in een huurappartement te gaan wonen. Op het moment dat de band steviger, de baan vaster en de buik dikker wordt, ga je op zoek naar een eengezinswoning. Meestal eerst in een rijtje in een Goedkopere wijk, maar bij het groeien van bankrekening en aantal gezinsleden wordt dat huis en de tuin eromheen groter. Na zo’n 20 jaren begint de Zwitserleventijd van het met zijn tweetjes genieten van wat je in materieel opzicht bereikt hebt. Worden de knieën strammer, wordt er nog een keer verhuisd naar een aanleunwoning en tenslotte naar een verpleeghuis.

Steeds meer mensen volgen deze woonlevensloop helemaal niet meer.

Een van de tendensen is dat mensen niet steeds duurder en groter willen wonen. Ze willen wonen, maar niet de helft van hun salaris betalen aan huur of hypotheek. Meer en meer mensen hoeven niet steeds meer spullen, meer bezit, een groter huis. Ze willen leven, genieten, reizen. Ze wonen omdat je ergens moet wonen. Ontspullen, consuminderen, klein wonen zijn van een duister hoekje in de het gedachtengoed steeds meer mainstream geworden. Misschien ook wel ingegeven door de ellende die vijftigers nu ondervinden bij het leeghalen van het huis van hun overleden ouders vol prullaria die ze zo de kliko indonderen.

Een tweede tendens is dat er steeds meer eenpersoonshuishoudens zijn. Of doordat een van de twee eerder overlijdt dan de ander, en die ander dan nog een tiental jaren alleenstaand achterblijft. Of door scheiding, waarbij het partnerschap wordt opgeheven. Of doordat mensen nooit aan een partnerschap beginnen, of in elk geval steeds later in het leven. Het aantal eenpersoonshuishoudens neemt toe. Na een aantal jaren alleen te hebben gewoond, verandert vaak hun woonideaal van een eigen woning naar iets met meer gezelligheid. Veel alleenstaanden willen een soort hofje, alleenwonen met een gezamenlijke tuin. Het standaard eengezinshuis, met drie kleine slaapkamers en een gezamenlijke zitkamer, past niet in hun woonwens.

Een derde tendens is dat mensen flexibiliteit in hun wonen wensen. Het aantal huishoudens met een vaste baan voor het leven daalt. Steeds meer mensen hoppen van baan naar klus, waarbij ook van plaats naar plaats gehopt wordt. Verhuizen is een optie, in de file staan is een tweede optie. Maar verhuizen is telkens weer een klus als daar een honderd kuub aan spullen voor verplaatst moet worden. Er is dan ook een toenemende vraag naar flexibele woonvormen, gemeubileerde woningen, shortstayhotels.

En ikzelf? Ik woon nu met Zoon3 en drie jongeren in een rijtjeshuis (een raar rijtjeshuis, met zeven slaapkamers en drie kookplekken, maar wel een rijtjeshuis). Wil ik zo verder of wil ik nog wat anders?

Advertenties

18 gedachten over “Wonen verandert

  1. Ik zou ook graag willen wonen met anderen, maar niet met één enkel ander mens, zoals traditioneel. Vergelijk het met een LAT-relatie, maar dan in een groep. En het bed hoef je niet te delen. Maar de tafel dan weer wel, indien gewenst. Bijvoorbeeld in een verbouwd een dubbel of driedubbel woonhuis. Heb er al met een aantal mensen over gepraat. Maar dat valt nog niet mee: ze kunnen hun spullen niet missen. Dat is waar ze al die ruimte voor nodig hebben.

    Mij lijkt het ideaal om taken te kunnen verdelen. Veel oudere mensen koken niet meer, en eten vaak helemaal geen warme maaltijd meer, omdat koken ze te veel werk is. Ik kook graag, zij het vegetarisch. Dat doe ik net zo lief voor een groep – is ook nauwelijks meer werk dan voor één persoon. En dan zou ik het leuk vinden als iemand anders de tuin deed. En de schoonmaak. Bijvoorbeeld.
    Maar ik zie het voorlopig niet gebeuren.
    De regelgeving rond de AOW helpt trouwens ook niet erg. Dat loopt toch ook hopeloos achter.

    Liked by 2 people

    1. Prachtig stuk, dank je wel voor je reactie. Ik ontmoet toch steeds vaker mensen die er zo over denken als jij en ik. voorlopig gooi ik alvast heel veel spullen weg, zodat dat het probleem niet is. Blijkbaar worden we toch ouder, zo gemakkelijk als jongeren verhuizen, zo moeilijk doen leeftijdsgenoten. toch zijn er veel initiatieven. ken je de site van http://www.omslag.nl? Daar staat wel heel veel op.

      Liked by 1 persoon

  2. Wil je over een poosje alleen wonen, of een huis delen, of in een appartement in een complex met privé- en gedeelde ruimtes wonen? Dat is denk ik een beginvraag.
    Ik wist trouwens niet eens dat Duitsers hier in de oorlog huizen hebben gebouwd.

    Liked by 1 persoon

    1. Ja dat is de beginvraag. Hoe wil ik oud worden, alleen of samen? Ik vond het wonen in een studentenhuis erg leuk. Zoiets wil ik weer.

      Ja die Duitsers, het centrum van Wageningen is onder hun leiding herbouwd. Ze wilden een goed indruk maken in hun nieuwe provincie.

      Like

  3. Ik zie mezelf wel oud worden in mijn rijtjeshuis; ik voel me hier fijn, geniet van mijn tuin en de ligging van mijn huis. Maar ik vind het dus ook prima om oud te worden in een sociale huurwoning, ik hoef niet zo nodig te kopen omdat het zo hoort. Inderdaad: ik woon om te wonen, niet om mijn status te verhogen of zo.

    Liked by 2 people

  4. Wij hebben ook een vrij klein huis gekocht, tot protest van de bank, de hypotheek adviseur en onze ouders.
    Je kan toch meer betalen? De bank wil het je toch gewoon lenen? Dat moet je maximaal uitbuiten, want je krijgt toch rente aftrek terug!
    Ja, maar dat willen wij niet. We willen ook reizen, de hypotheek sneller afbetalen en geen eindjes aan elkaar knopen.
    We willen niet stressen. We willen lekker leven.

    Liked by 2 people

    1. precies, precies, eens! Raar he die argumenten dat je maximaal moet lenen om maximaal van de hypotheekaftrek gebruik te maken. Anders zou je een dief van je eigen portemonnee zijn. Nou onzin hoor, jij ligt veel minder krom en kunt reizen en leven.

      Liked by 1 persoon

      1. Zo is het!
        En ze vergeten dat als je 42% van iets terug krijgt, je eerst 100% moet betalen, waardoor je toch 58% definitief kwijt bent aan dat grotere huis met garage en tuin op het zuiden.
        Daarna moeten we natuurlijk veel dingen kopen om in dat huis en de garage te zetten. De bank ziet je al komen. En de werkgever.
        Dat is de ‘rat race’ en ‘keeping up with the Joneses’. Generaties voor ons hebben al gedemonstreerd dat je daar niet gelukkig van wordt.
        De bank komt er altijd het beste uit. Dus als ze ergens hard op aandringen, dan nemen wij eerst een stap terug. En vragen, ‘Is dat wel zo?’

        Liked by 2 people

      2. precies. Knap van ze dat zoveel mensen erin getuind zijn. Mensen die zichzelf natuurlijk hard moeten goedpraten bij verjaardagsfeestjes en jou(en mij) van irrationeel gedrag betichten.

        Liked by 1 persoon

      3. Toren ik hypotheken onderzocht, kwam ik de statistiek tegen dat de gemiddelde huis koper anderhalf uur besteedt aan de financiering. Dus het kiezen van de hypotheekvorm en de hoogte van de lening.
        Dat is net genoeg tijd voor een adviseur om hun te vertellen wat ze moeten doen.
        Er wordt dus niet besloten, er wordt niet nagedacht. Er wordt ja en amen gezegd tegen de hypotheek adviseur.
        Tot op 2013 mocht dat nog de bank of hypotheek lener zelf zijn! Daarom mag dat nu niet meer.

        Liked by 1 persoon

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s