Ik was al jong fan van een heuptasje. Zeker als jonge moeder in de tropen liep ik altijd met zo’n ding om. Minizoons had ik op mijn rug – een kinderwagen is helemaal niet handig op een zandpad- en mijn geld en sleutels op mijn heup. Dat was voor de onafscheidelijke bril en mobiel uiteraard. Handige drukke moeder met baan, huishouden en gezin. Handen vrij, spullen bij me, nooit niets kwijt.

Bovendien had ik altijd mijn geld en papieren bij me ook in huis. Ik vind dat je het niet kunt maken om ergens een portemonnee in huis te laten slingeren en dan te verwachten dat de schoonmaakster, die vijftig keer zo weinig verdiende als ik, daar nooit een graai in zou doen. Wie weet onder welke druk ze staat thuis, wie weet hoe haar man of zoon op haar inpraat om een paar dollar mee te nemen. Of helemaal niet, wie weet  hoe graag ze een nieuwe jurk wil, of dat ze sowieso door janenalleman om geld gevraagd wordt omdat zij immers voor die rijke blanken werkt en dus wel goed zal verdienen.

Uit respect dus naar mijn personeel toe, hield ik mijn geld bij me. En nou ga ik me heel hard verdedigen over dat grote loonverschil, maar geloof me, mijn mensen werkten graag bij me. Ik hield zoveel mogelijk families aan het werk, en een van de dingen die ik deed was dat iedereen een cursus of opleiding mocht doen tijdens werktijd. Een tuinman heeft zo leren autorijden, een werkster werd kapster, een andere naaister, iemand werd verpleegster. Daarover een andere keer. 

O ja, een heuptas of rugzak?

Terug in Nederland ben ik overgestapt op een rugzak. Ik heb een mooie leren voor het nette en een fijne outdoorrugzak met heupband voor bijna altijd, en een grotere voor meerdaagse tochten. Schoudertassen heb ik niet, want daarvan krijg ik schouderpijn. Maar ook van een rugzak zonder heupband krijg ik inmiddels schouderpijn. Volgens mij heb ik dat altijd gehad, maar pas nu merk ik het op en houd ik er rekening mee. De leren rugzak voor t nette gebruik ik alleen voor kleine dingetjes, langer dan een half uur kan ik hem niet op.

Vorige week heb ik bij de ANWB weer een heuptas gekocht. Een grote, waar ook mijn brillekoker en mobiel in kan. Een lelijke, veel te veel bandjes en zogenaamd handige dingetjes die ik toch niet gebruik zoals zakjes voor twee drinkflesjes. Zal ik ze eraf knippen?

De eerste dag durfde ik ermee naar de supermarkt, verscholen onder een jas. De tweede dag durfde ik al iets verder. De derde dag was een domper: ik zag een Echte Wandelaar met een heuptas op de rug: het ziet er niet uit. Het was dezelfde tas van de ANWB. 

En nu draag ik hem altijd, het zit zo fijn, geen schouderpijn, ik kan altijd bij mijn portemonnee en mijn mobiel, geen gezeur met rugzak af en op en af en op. Alles past erin. Mijn rugzak hangt zielig te wachten tot hij weer naar buiten mag. En ik heb geen tijd en humeur meer verspild aan het zoeken naar sleutels en portemonnee en buskaart.

Er bestaan natuurlijk ook mooie heuptassen, hoewel ik ze niet ken van Louis Vuitton. Wel van Etsy. Misschien kan ik mijn eigen perfecte ontwerp maken. 

Wat vind jij van een heuptas? Durf je ermee de straat op? 

Advertenties