Penny Wise Pound Foolish. Dit gaat niet alleen op voor geld, maar ook voor spullen. Zoiets: het Kleine eren maar het Grote niet deren. Zelf bedacht nieuw spreekwoord, klinkt best echt, niet?

In mijn omgeving maak ik nogal eens het volgende mee. Ouders overlijden, broers en zussen steggelen over de erfenis. Niemand wil echt wat hebben, de een misschien nog het horloge van Vader, de ander een ketting van Moeder, de derde een foto. Maar al die stoelen, tafels, kasten, serviesgoed, beddengoed, kleding, boeken, snuisterijen wil niemand en gaan naar de opkoper. Logisch, want mijn generatie heeft het Huis al vol. Maar toch: wat een gigantische verspilling. Twintig kuub aan spullen, het meeste in goede staat. Daar zouden wij, zuunigerds, toch blij mee moeten zijn? 

Ik vind het zo triest. Onze ouders zijn opgegroeid met schaarste en hebben vervolgens toen het leven beter en rijker werd spulletjes verzameld en liefdevol verzorgd. En mijn generatie pleurt hun meuk zo de kliko in. Al die kopjes die Oma zorgvuldig bij elkaar verzameld heeft, het servies waar ze trots op was, al die verouderede boeken en encyclopedieen en platen en kleren en handdoeken en kleedjes en vazen en schaaltjes en ga zo maar door. 

Wat zou het mooi zijn als je zou kunnen genieten van de erfenis. Zoiets als het winnen van een ton in een loteriij, want alles bij elkaar opgeteld is de meuk van onze Ouders vast wel zoveel waard. Dat je nu eindelijk een koelkast krijgt, waar Oma jaren voor heeft gespaard (wist je dat dit de eerste grote succesvolle zegeltjesactie was van de AH en dat zo de koelkast zich in het nederlandse huis heeft genesteld), en jij, nog veel jonger dus armer, kunt nu eindelijk eindelijk die droomkoelkast overnemen. Zoiets, dat zou toch prachtig zijn?

 Ouders van nu worden oud en blijven in hun grote huis wonen. Vroeger gingen veel ouderen naar een bejaardenhuis of trokken bij de kinderen in, en op dat moment kwam al driekwart van hun spullen vrij. Hun kinderen waren op dat moment nog jonger, nog bezig met het uitbouwen van hun gezin en konden veel gebruiken. Zo zijn mijn ouders aan minstens de helft van hun spullen gekomen. Fijn voor de Ouders, die zelf zagen dat hun spullen goed terecht kwamen. En zo gaven de ouders hun kinderen een startkapitaal mee. Het huis van Moeder staat vol spullen met een famieverhaal: de kast van oom Hector, het bureau van Opa, de stoel van Oma, het servies van tante Fien.

Hoe anders is het nu. Het leeghalen van het huis van je ouders hoort wel bij de top drie van ellendige gebeurtenissen in iemands leven. Kinderen zijn rijker dan hun ouders en hebben alles al en die verouderde koelkast wil je echt niet. Wat een verspilling van kapitaal en spullen. Trots zijn dat je maar een afvalzak restafval per jaar produceert, elke envelop hergebruiken als boodschappenbriefje, elk t-shirt hergebruiken als poetslap, maar als Ouders overlijden gooi je zo 20 kuub weg. Dat klopt niet!

Ik las een artikel over het verdelen van een erfenis een paar eeuwen geleden van een rijke familie met een familiekasteel.  Als de bewoner overleed, werd de erfenis verdeeld maar het meeste bleef in het kasteel. Ook de jurken werden overgeerfd, en waren zeer waardevol. Alles ging verder naar de volgende generatie. Voor wie het een startkapitaal was, waarop ze verder konden bouwen. En dat ging zo door van generatie op generatie en na honderden jaren was dit dus een rijke familie in een groot kasteel vol antiek. 

Ik moet er niet aan denken dat ik er straks nog 20 kuub aan meuk bij krijg als Moeder komt te overlijden, maar voor Zoon123 kan het inderdaad een startkapitaal zijn. Je zou nu bijna een generatie over willen slaan bij de erfenis. Gelukkig is het nog niet zover maar ik ga zeker nadenken hoe wij dat straks anders gaan doen. Tips?