Dit weekend was zwaar en leuk en nog zwaarder en raar.

Zaterdag speelden we in Leiden de Messiah van Handel. Dat stuk duurt twee en een half uur. Al die tijd de viool omhoog houden, geconcentreerd zijn, tellen, kijken, opletten en spelen. Tienduizenden nootjes, het is net een marathon, want de vioolpartij is echt loodzwaar. En ik ben concertmeester, dus als ik niet inzet, blijft het doodstil bij de eerste violen.

En ik zette een paar keer niet in. Dat overkomt me nooit, dus ik baalde daar ontstellend van, en daardoor werd het erger. Na een fout moet je je direct herpakken en doorgaan, anders stapel je fout op fout. Dat vind ik juist zo knap aan profs: denk niet dat een prof nooi e en fout maakt, maar zij herpakt zich direct en de pokerface blijft strakend lachen. Het publiek merkt niets.

Maar goed, er waren wel excuses (zo ging de bus stuk, reed ik vervolgens met iemand mee zonder tomtom, konden we de kerk niet vinden, kwam ik uiteindelijk tien minuten voor aanvang van het concert binnenzeilen, moest ik onvoorbereid dus durect aan de bak, kwam ik er tijdens het eerste deel achter dat de akoustiek zo hopeloos was dat ik de celli niet hoorde wat toch altijd wel mijn ritmebox is en o ja had mijn lessenaar geen verlichting omdat de lampjes inmiddels op waren toen ik binnen kwam zeilen, en kon ons eigen lampje niet gebruikt worden omdat de kerk geen stopcontact had, dus zat ik een beetje in een donkere kerk naar de partij te turen, voelde mijn buurman zich niet goed en speelde hij op de automatische piloot en vertrouwde op mij  zodat ik echt alles zelf moest doen en begon de dirigent zich te ergeren aan mijn gekluns zodat we eigenlijk elkaar naar beneden in het moeras zaten te trekken in plaats van elkaar eruit te helpen.)

Lange zin he? Volg je het nog? Grammaticaal klopt hij niet.

Zondag ging het fantastisch. Gelukkig, ik kan het wel. Dat was mooi voor mijn zelfvertrouwen. Ik heb genoten. Een groot feest. Daarvoor studeer ik dan elke dag een half jaar lang al die nootjes in,  wat een ontlading.

Maar waar ik gruwelijk van baal is dat ik dus geen robot ben. Dat het me zaterdag niet lukte me over de moeilijkheden heen te zetten, mezelf uit het moeras te trekken. Kop op meid te mompelen en daarna alles achter me te laten. Dat lukte niet, en dat irriteerde me en dat hielp nou niet echt.

En ik  baal omdat er wel 500 man publiek naar ons zat te luisteren. Overigens heb ik alleen positieve reacties gehoord, dus wie weet bleef de ellende nog vooral intern. Misschien heeft het publiek het niet echt gemerkt. 

Maar het publiek van zondag moet hebben gemerkt dat er toen bovenop de mooie muziek en de juiste noten, ook een goede sfeer hing. 

Heerlijk als een concert goed gaat.

Vandaag was een soort day after. Beetje niets, beetje werken, beetje poetsen, wc schoon, ramen lappen, badkamer schoon, trappenhuis zuigen, wasje erin, wasmachine ontkalken, waterkoker ontkalken. Klusjes doen, filmpje kijken,  blogjes lezen. 

En o ja, mijn computer is weer eens stuk. Typen op een ipad is toch echt lastiger. Tot morgen, 

Advertenties