Dit weekend ben ik bij Moeder. Zij is 86 en woont al 52 jaar in dit huis. We drinken koffie, wandelen en kijken TV. Wat nog meer? Hoe verglijden de dagen hier?

Het is zondagochtend, ik werk een beetje op haar laptop aan het oude bureau van Vader. Ik kijk naar buiten, de tuin in. Het voelt zo vertrouwd, dit is zo mijn jeugd. Eens zal het allemaal voorbij zijn. Eens zal ik nooit meer kind van mijn moeder zijn. Nooit meer in dit dorp komen, nooit meer langs mijn school lopen, de kerk, de winkel. Nooit meer samen met mijn moeder wandelen over de essen en door de bossen.

Eens moet ik dit huis leegruimen, van alles afscheid nemen. Dat wordt de zoveelste zware periode.

Maar nu nog niet. Het is ochtend, ik hoor mijn moeder rommelen in de keuken. “Goedemorgen”, zegt ze terwijl ze me een kopje thee brengt, “heb je lekker geslapen? Wil je een kopje thee?”

 

Advertenties