Opruimen 15: Een huis vol spullen


“Maar gooi je die dan gewoon bij het oud papier?”

“Wat De Slegte of een andere tweedehandswinkel niet wil hebben, tja wat moet je er anders mee? Kerstkaarten van maken? Naar de Kringloop brengen of een andere tweedehands goededoelenwinkel, maar geloof me, die krijgen allemaal teveel boeken, teveel kleren, teveel serviesgoed wat nog best wel goed is maar eigenlijk niet meer. Ze willen alleen boeken in perfecte staat en geen aantekeningen erin.” We staan voor haar boekenkast met twee delen Homerus in het Grieks in onze hand. Mijn ouders hebben geen Grieks geleerd, mijn vader had de boeken gekocht omdat die lettertjes hem fascineerden.

De generatie van mijn ouders heeft hun huizen vol verzameld met spullen: boeken, serviesgoed, kleedjes, elpees, CDs, meubels, potjes, leuke dingetjes. Ze groeiden op in een tijd van schaarste, maar het werd overvloed. Het werden huizen vol teveel.

En mijn generatie mag de huizen van hun ouders opruimen. Ik wil haar spullen niet, ik heb al een huis en daarin staat precies wat ik nodig heb. Oke, die foto van mijn moeder en haar broers als kind, dat horloge van mijn vader, die handschoentjes die mijn oma heeft gebreid toen ze ging trouwen, en nog wat klein spul. Maar geen acht meter boekenkast met daarin onder andere tientallen jaren boekenweekgeschenken.

Mijn moeder kijkt eerst verbijsterd, maar het kwartje valt. We praten over hoe zij geniet van haar huis, zich omgeven weet door spullen waarvan ze houdt, waar tussen ze gelukkig is, waar alles een verhaal heeft. We praten over haar vriendinnen, allemaal met volle grote huizen. Na hun overlijden laten kinderen de opkoper komen die de hele zooi voor een grijpstuiver meeneemt.

Het wordt haar duidelijk dat ze haar spullen heeft voor zichzelf, zoals mijn vader uren bezig kon zijn met zijn boekenkast, en een ander met zijn postzegels, en weer een ander eindeloos bloemen fotografeert en drie meter albums vol heeft met natuurfotos in de lente, zomer, herfst en winter. We praten over een kennis die tientallen quilts heeft gemaakt, een ander die klederkrachtpoppen verzamelde, en nog iemand die olifantjes spaarde. Op dat laatste keek mijn moeder altijd neer, maar ze beseft nu dat het allemaal hetzelfde is: je doet het voor jezelf, je geniet er zelf van. Het is een symbool van teveel welvaart, teveel overvloed, teveel tijd, teveel geld.

Mijn moeder wil nog een keer verhuizen. Ze is 86 en heel veel alleen. Ik ben haar enige dochter, mijn broer is overleden. Ze wil verhuizen naar Wageningen (waar ik woon) naar een appartement in het centrum, dichtbij alles. Het openbarende is: ze heeft er zin in, nog een paar jaar kan het. Ik ben op zoek naar een geschikt appartement en dat gaan we helemaal geweldig inrichten, vol met haar eigen spullen, vol liefde en warmte.

Dus geen Homerus. Wel haar map met knutselwerkjes van haar eigen kleuterschool uit 1934 en haar verzameling theelepeltjes.

 

Advertenties

3 gedachten over “Opruimen 15: Een huis vol spullen

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s