sprokkel

Wilde appels plukken


Omdat het lekker weer was en het de afgelopen dagen veel had geregend, dacht ik de laatste appels te sprokkelen voor ze verregend zouden zijn. Ik had twee weken geleden een prachtige appelboom ontdekt met bijzonder lekkere appels. Daar had ik al drie kilo appels afgehaald, maar hij hing daarna nog helemaal vol. Maar vanmiddag was hij leeg! Aan de ene kant was ik teleurgesteld, jammer dat die appels aan mijn neus voorbij zijn gegaan. Aan de andere kant: blijkbaar zijn er meer sprokkelaars hier in de buurt, leuk! Ik hoop ze snel te ontmoeten. Het is voor mij een goede manier om lekker buiten te zijn en me verbonden te voelen met mijn omgeving.
In de Volkskrant dit weekend een artikel over een paddestoelen-sprokkelaarster. Ze sprak over het oer-gevoel van sprokkelen, dat mensen altijd blijven jagen en verzamelen. Daarmee ben ik het roerend eens, alleen durf ik geen paddestoelen te sprokkelen.
Op de terugweg zag ik toch nog een andere appelboom, vol vrij kleine rode appeltjes. Hard, maar erg lekker.
Bramen, appels, bosbessen, walnoten, rozebottels, brandhout: ik kan elke vrije middag met mooi weer wel sprokkelen. En daar heb ik een boek over geschreven, “sprokkelen“.

Advertenties

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s