Samenwonen door ouderen


De generatie voor ons ging al jong naar een bejaardentehuis. Een oudtante van mij werd weduwe toen ze 57 was, ging toen naar een bejaardentehuis en heeft daar nog 40 jaar gewoond. Ik moet er niet aan denken, maar wie weet vond ze het wel gezellig. Zo zag ze er niet uit overigens, die enkele keer dat mijn ouders haar opzochten en ik noodgedwongen mee moest. Volgens mij kwijnde ze weg, maar dat had ik toen nog niet door. Het huis stond ergens in een bos. Ze zag vogeltjes en zo nu en dan een eekhoorntje en nooit een mens.

Die tijd is voorbij, het huis is gesloten. Daar ben ik niet rouwig om, maar wat brengt de toekomst?

Mensen blijven nu zo lang mogelijk zelfstandig wonen in hun eigen vertrouwde huis. Zo nodig wordt een traplift geplaatst, drempels weggehaald. Klinkt goed, maar het grote risico is vereenzaming. Een bejaardentehuis was een gemakkelijke plek voor ontmoeting. Willen ouderen die zelfstandig wonen niet vereenzamen, zullen ze de deur uit moeten.

Huiskamers in buurten, ontmoetingscentra, buurthuizen: de gemeente doet van alles. Ik vraag me alleen af of ouderen wel in hun huizen moeten blijven zitten, wegkwijnend en wachtend op de regelingen die de overheid instelt en op kinderen die te weinig langskomen. Ik zie toch wel erg veel ouderen om me heen voor wie het lege grote huis een ballast wordt, vol herinneringen van wat was en niet meer is.

Er zijn veel initiatieven in het land waarbij ouderen hun toekomst in eigen hand nemen, samen iets opzetten. Zelfstandig blijven wonen maar toch samen dingen doen en op elkaar letten. Waar ze fit intrekken, en elkaar helpen als het leven moeizamer wordt. Zulke initiatieven vind ik inspirerend. De mensen die ik ken die zo wonen, zijn vrolijker.

Mijn vrees is dat deze initiatieven alleen door geluksvogels, mensen die een miljoen inbrengen, betaald kunnen worden. Dat weerhoudt mij, niet alleen financieel maar ook sociaal. Ik wil niet dat het nieuwe systeem erop uitdraait dat rijkeren hun toekomst kunnen vormgeven en de rest wegkwijnt.

Terug naar de Begijnenhofjes? Zo zou ik best willen wonen, genietend van het zonnetje in de gezamenlijke binnentuin. Ik kijk er nu al naar uit.

Advertenties

8 gedachten over “Samenwonen door ouderen

  1. Wat een goede discussie voeren jullie naar aanleiding van mijn blogje over het wonen door ouderen. Ik heb het een beetje te druk om hieraan mee te doen, ik ben lijsttrekker van de PvdA in Wageningen en volgende week zijn de verkiezingen, maar jullie reacties zetten me wel aan het denken.
    Het is een thema dat je niet zo even op een middag in een blogje oplost. Maar het gezamenlijk wonen in een soort hofje, zoals Betje voorstelt, lijkt me wel een mogelikheid die voor veel ouderen kan werken. Het lijkt me wel leuk.
    Want die levensloopbestendige woningen klinken wel mooi, maar dan wordt eenzaamheid helemaal een groot probleem. Toos zegt terecht dat mensen zolang ze fit zijn, niet willen zorgen voor de andere bewoners die minder fit zijn. Dat kan ik me voorstellen. Die willen fietsen en genieten en leuke dingen doen.
    Het zou boeiend zijn om hierover verder te praten.

    Ik zelf heb in elk geval geen zin om in mijn eentje oud te worden in mijn huis en te wachten tot drie keer per week de thuiszorg met stopwatch langs komt.

    Like

  2. Ik woon dicht aan de Duitse grens. In Duitsland is het nog vrij normaal om een levensloop woning te bouwen/hebben. Ouders en kinderen wonen in 1 huis (wel apart) en zo heb je een oude dag voorziening en in tijden dat de ouders nog goed kunnen oppas enz.. Nu moet ik er heel goed over na denken of ik zoiets wel zou willen en kunnen, je ouders verzorgen tot aan hun dood. Een pittig vraagstuk. Op de regering reken ik al helemaal niet, de hele ouderenzorg wordt al onbetaalbaar en allerlei bestaande regelingen worden flink weg bezuinigt.
    Hoe dit allemaal goed moet gaan in de toekomst. Ik weet het niet. Particuliere initiatieven zijn er nu mondjesmaat maar ook daar moeten ze op de kosten letten.

    Like

  3. Wat je ook niet moet hebben, is dat overheden mensen gaan dumpen in dit soort gemeenschappen. Het is essentieel dat de groep zelf beslist. Voor een ‘participatiesamenleving’ heb je een overheid nodig die minder regelt en vooral minder verbiedt, maar die meer faciliteert. Dat zal nog een hele omschakeling worden. Ik ben benieuwd of dat gaat lukken. En nu ga ik weer eens wat anders doen 😉

    Like

  4. Maar ik ben bang voor iets anders dan jullie. Waar ik bang voor ben, is dat de overheid dit soort initiatieven zal dooddrukken door een overmaat aan (goedbedoelde) regeltjes. En voor beleid dat te snel verandert om duurzame, stabiele structuren neer te zetten. Iedere oplossing heeft nadelen – als je al die nadelen door regelgeving uit de weg wilt ruimen, krijg je geen perfectie, maar wel een onwerkbare situatie.

    Like

  5. Toos, ik begrijp je boosheid. Zulke mensen zijn er inderdaad. Als je je hofje of woongroep vult met hoofdzakelijk zulke mensen, zal het geen succes worden. Mensen moeten zich inkopen of -huren op een moment dat ze nog in orde zijn. En ze moeten bereid zijn om een oogje in het zeil te houden als iemand in de groep achteruit gaat. Daar staat dan tegenover, dat ze zelf ook op zulk toezicht kunnen rekenen als ze zelf zo ver zijn. Voor de eigenlijke (lichte) zorg kan bijvoorbeeld een au pair worden ingehuurd. Ook daar kan meteen bij de bouw rekening mee gehouden worden: een appartement voor de au pair. Maar die au pair kan bijvoorbeeld ook een fitte 65-plusser zijn die dit werk wel wil doen, tegen betaling, zolang hij of zij zelf in orde is. De loonkosten worden gedeeld door alle bewoners. Voor zware zorg heb je gewoon professionele hulp nodig.

    Like

  6. Dat soort initiatieven zijn natuurlijk leuk maar dan zou je wel bereid moeten zijn om, als je fit in zo’n woonvorm stapt, de zorg op je te nemen van een bewoner die hulpbehoevend is. Er zouden dus mensen moeten wonen die fit zijn en mensen die hulpbehoevend zijn.
    De meeste mensen worden liever niet geconfronteerd met de ellende van anderen.
    Ik denk dat jullie dit probleem zwaar onderschatten, iemand die “op zoek is naar huis” is bijvoorbeeld niet licht dementerend maar al veel erger dement en behoeft veel meer zorg en aandacht.

    Ik word erg boos als ik eraan denk hoe gebagatelliseerd dit probleem wordt. Het gaat om een grote groep eenzame mensen die niet meer in staat zijn om mensen aan zich te binden door gezellig en sociaal te zijn.

    Like

  7. Ik zie dit soort initiatieven in mijn omgeving en volg ze met interesse. Ik ben niet bang dat alleen miljonairs in zoiets terecht kunnen. Wie nu in een afbetaald koophuis woont, kan meedoen aan nieuwbouw, of aan bijvoorbeeld aankoop en verbouw van, pakweg, een grote pastorie of een kerk. Wie nu huurt, kan ook terecht, maar in een project voor huurders. Dat moet dan met de woningbouwvereniging geregeld worden. En natuurlijk met de gemeente. Als het eenmaal staat, kan een appartement steeds opnieuw worden verkocht/verhuurd, net als een andere huur- of koopwoning.
    Wat we nu nodig hebben, ziijn mensen die initiatieven ontplooien, met de gemeente overleggen enz. Zulke mensen zijn er. Ik vraag me alleen af of het er genoeg zijn om de vraag op te vangen.
    Misschien zouden gemeentes dit soort initiatieven kunnen bevorderen.
    Een hofje is volgens mij inderdaad een zeer zoede vorm. Het kan worden afgesloten met een cijferslot, zodat bewoners met lichte dementie het niet open kunnen krijgen maar anderen wel. Er kan een rond paadje gemaakt worden, zodat deze mensen er hun rondjes kunnen lopen, altijd op weg naar huis.

    Like

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s