kahnemanIn de NRC-next een lang artikel over hoe ons brein zich steeds weer laat verleiden om dingen te kopen. De schrijver Pepijn Voermans haalt de econoom Kahneman aan en zijn boek ‘Thinking, fast and slow (2011)’ .

We kopen iets omdat we denken dat we daar gelukkig van worden. Niet van het hebben van het ding, maar van het leven dat daarbij hoort. Op het moment van aankoop dromen we van de fantastische ervaring die het nieuwe ding teweegbrengt. Zo (volgens het artikel) kopen we een pastamachine omdat we dromen van een simpel idyllisch leven waar je ambachtelijk zelf pasta maakt. We kopen die droom, maar die komt niet uit: de pastamachine past niet in het keukenkastje en we hebben helemaal geen tijd om zelf pasta te maken. We kopen een surfboard (in het artikel tenminste) omdat we dromen van lange vakanties op een zonnig bounty-eiland. In werkelijkheid komt dat surfboard tien jaar de garage niet uit.

Kahneman (en dus ook de schrijver van het artikel) stelt dat je minder spullen moet kopen, maar meer geld moet uitgeven aan ervaringen. Dus meer aan reizen, eten, uitgaan, sporten.

Daar zit wel wat in.  Ook ik heb spullen die niet de droom hebben waargemaakt die ze beloofden. Dingen die ik aangeschaft heb omdat ze bij een levensstijl horen die ik wil navolgen. Maar er is een verschil tussen theorie en praktijk. Ik heb mijn sapcentrifuge een keer gebruikt en ik vond het gehannes. Ik had wortelsap gemaakt, en na het petiterige beetje sap te hebben opgedronken, at ik de droge vezels.

Het artikel maakt me duidelijk dat ik geen dromen moet najagen. Ik ga die spullen opruimen. Want ik wil me niet omringen met spullen die me een schuldgevoel geven omdat ik me niet houd aan mijn eigen voornemens. Het stokt me in mijn leven, ik krijg er geen inspiratie van alleen wanhopige lethargie.

Dan maar geen sapcentrifuge, ik eet wel gewoon worteltjes.

naar bol.com

Advertenties