likebuttonIk vond het bijzonder leuk om via dit blog complimentjes te krijgen over het naaien van de zoom in een tricot rokje. Waarom raakte me dat zo? Daar moest ik even over nadenken.

Veel van dit soort klusjes doe ik gewoon, en ik heb er nog nooit een complimentje voor gekregen. Zoons zijn niet zo van de complimentjes, hoewel Zoon3 wel bijzonder verguld is met zijn opgelapte spijkerbroeken. Maar ze merken het niet op dat iets hersteld wordt als het uit de was komt met een scheurtje, een knoop eraf, een losse naad.

Mijn eigen kleren herstel ik ook regelmatig: knopen, zomen, ach je kent het wel. Het zou een saai blog worden als ik al die klusjes met jullie zou delen. Dat geldt voor zoveel klusjes: even dit even dat, niemand die het ziet, niemand die er wat van zegt.

Eigenlijk was ik gisteren aan het uitzoeken hoe ik op een enigszins werkbare manier fotos van mezelf kan maken om te zien wat ik aan heb. En wel omdat ik soms in de spiegel kijk en niet echt goed weet wat ik zie. Iemand anders heeft andere ogen, net zoals ik vaak bij anderen wel zie of het staat of niet. Dus ik dacht: als ik mezelf nou fotografeer en dan bekijk op het scherm, wie weet helpt dat. Daar was ik mee bezig, en toen zag ik die witte rolzoom waar ik me al langer aan erger, en toen ging ik dat klusje doen. Ik had niet gedacht dat er ooit iemand in de wereld iets van zou zeggen, maar het voelt erg prettig.

Zou bij virtuele complimentjes ook het knuffelhormoon oxytocine worden aangemaakt? In elk geval zal ik nog vaker reageren en blogposts die ik goed vind, nog vaker ‘liken’. Want het goede gevoel na het krijgen van een complimentje, dat gun ik iedereen wel.

Advertenties