De asielzoeker in mijn huis is na 15 maanden vertrokken


Vijftien maanden heeft Ismael in mijn logeerkamer gelogeerd. Hij betaalde niets, maar bracht wel wekelijks wat mee van de voedselbank. Zo kreeg ik ketchup en mayonaise in zakken van vijf liter, soeppoeder per kilo, fruit in literblikken en een oneindige hoeveelheid oud brood. Ook eens een vijf literblik tofu in satésaus, zelden zo iets viezigs gezien.

Vorige week is hij vertrokken naar een flatje waar hij met twee kennissen gaat wonen. Ik ben blij voor hem want nu kan hij een eigen leven opzetten. Maar de uitzichtloosheid houdt niet op: hij mag niet werken en niet studeren. Hij kwam hier als jongere, heeft geen schooldiploma, zit niet bij een sportvereniging en heeft nooit een dag gewerkt. Hij woont al 10 jaar in Wageningen maar kent eigenlijk niemand.

Het is een vriendelijke en bescheiden jonge man. In het begin kookte hij nog wel eens in mijn keuken, maar toen ik zei dat hij dan wel het vet van het fornuis en muren moest schoonmaken, heb ik hem dat nooit meer zien doen. Als ik de hele dag thuis was, kwam hij vaak pas als ik weer in bed lag ’s avonds voor het eerst zijn kamer uit. Dan deed hij iets in mijn keuken, en ging weer terug naar zijn kamertje. Meestal warmde hij een magnetronmaaltijd op.

Hij kon absoluut helemaal niet tegen elke minieme vorm van kritiek. Na het debacle van het fornuis, heb ik hem niet gevraagd om die magnetron schoon te houden. Ik gebruikte die gewoon nooit, te vies van het vet erin.

Zijn taak in het huishouden was het schoonhouden van de badkamer. Die strijd ging ik wel aan, maar verheffend was dat niet. Hij beweerde dat Huisgenoten teveel poepten, dat Zoons dronken in het rond pisten.

Soms ging het weken goed en dronken we elke dag samen koffie. Maar dan op een dag klopte ik op de deur: ‘koffie?” en was het antwoord een schichtig nee, en zag ik hem weer weken niet.

Ik heb geprobeerd hem in te schakelen bij klusjes in huis. Maar eigenlijk kon hij niets en wilde dat ook niet. Klusman wilde hem er niet meer bij: hij deed niets nuttigs en had alleen kritiek.

Hoe hebben we het zo lang volgehouden. Het kon niet anders, ik zet toch niet iemand op straat als er geen oplossing is? Nu na 15 maanden is er eindelijk een flatje voor de laatste 3 jonge alleenstaande mannen in onze gemeente die in deze situatie zitten. Ik wens hem het allerbeste en hoop dat hij daar lekker op zijn plaats zit.

Deze week hebben Zoon2 en ik de kamer schoongemaakt. De muren zaten onder de vetvlekken, zo vies. Na de schoonmaak hebben we alles geschilderd, de muren lekker vrolijk violet, de vloer licht hout. Het moet een logeerkamer plus studeerkamer voor Zoon2 worden. Dit weekend komt het klaar.

Nog altijd heb ik een meewarig gevoel als ik langs de kamer loop. Ik hoop dat het snel weer eigen voelt.

Advertenties

Een gedachte over “De asielzoeker in mijn huis is na 15 maanden vertrokken

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s